Mitoloxía

Trasno

2009-04-02T02:30:00.000-07:00

É un duende caseiro moi pequeno e astuto, con barba e coxo dunha perna. Sempre actúa pola noite, gústalle revolver entre os pratos, na cociña e facerlle trenzas as crins dos cabalos. Pero son moi ordeados e ao amencer volven deixalo todo como o atoparon. Pra desfacerse dele hai que bendecir a casa, pero hai outro remedio, o cal consiste en quitarlle o gorro, tenlle tanto caiño que pra recuperalo fará o que lle pidas. Cando son ben tratados nunha casa incluso axudan coas tarefas, asi que estan entretidos. Non é peligroso ainda que pode resultar un gran incordio.

O can do urco

2009-03-13T04:16:00.001-07:00

É unha figura mitolóxica de galicia, Toma moitas figuras, preferentemente a de can negro e peludo; un animal con cornos e orellas longas de grandes proporcións. Segundo a mitoloxía popular o urco habitaba nas beiras do río Lérez, nunha tebrosa paraxe a que chamaban Borrón. Saía arrastrando cadeas. O seu ouvido xeaba a sangue, e cada vez que se escutaba algo malo acontecia por iso este can anunciaba a morte e a desgraza alí onde se ve.
Nos anos 1877 e 1878 tivo lugar a celebración duns festexos de antroido en honor a monstro.
En asturias tamén existiu a crenza no urco mais era chamado huerco, en palabras do mitólogo asturiano constantino cabal.«En tiempos antañones se debió llamar huerco todo lo que llegaba hasta nosotros como aviso de la tumba. Huerco, la sombra del futuro muerto; huerco, el ataúd en que se metía; huerco, el perro que aullaba por la noche...; y huerco, todo animal agorero de igual significación».

a tía xoana ou a orcavella.

2009-03-13T04:14:00.001-07:00

Dí a lenda que é unha bruxa que chegou a galicia nos tempos dos moros. Vella de pelo branco e longo, esta anciá sanguinaria devoraba os nenos alí por onde pasaba. Viviu cerca de 200 anos no faiao dunha casa en pontenova. Cando hartouse de vivir foise a unhas peñas cerca de Fisterra, onde pidiu axuda a un pastor pra cavar a súa tumba. Cando remataron abrazouse ao pastor e tirouse na tumba con ele deixando caer unha pesada pedra enriba. Ninguén podía axudarlle xa que a tumba estaba cuberta de serpes. Dise que quen vaia mirar a tumba morrerá antes de un ano.

a meiga dos dentes verdes, meiga chuchona.

2009-03-13T04:06:00.000-07:00

A meiga dos dentes verdes
No castro de Rebordelos, concello de Carballo (A Coruña), vive unha meiga cos dentes verdes que se dedica a andar de noite polas corredoiras na procura de rapaces. Os que colle xa non se volven ver máis. Suponse que lle sirven para as súas comenencias: apócemas, filtros e unturas, ou para comelos.

Sábese que unha meiga chuchona entra nas casa onde hai nenos porque, estes van mirrando e enfraquecendo sen que se saiba o motivo. É que esta meiga chuchona lles zuga o sangue cada noite.

a coca

2009-03-13T04:05:00.001-07:00

A lenda do dragón: A Coca

Esta é a lenda da Coca tal coma ma contaron a min os vellos que viñan ó bar dos meus pais. Redondela e unha vila mariñeira do sur de Galicia, situada entre Vigo e Pontevedra, con moita historia, a vila dos viadutos, dos chocos, do mariñeiro Xan Carallas e da Coca.
No s. XVI , non se sabe a dat exacta, na desembocadura do río Alvedosa, cara a ría de Vigo, uns rapaces miraron como se no río, debaixo da auga, estivese fervendo unha ola do cocido xigante. Quedaron abraiados con aquilo, correndo polo camiño da portela cara a vila e mirando de reollo como, o que parecia unha ola do cocido xigante fervendo, seguia en movemento. Cando chegaron á rampla que había fronte á ribeira do peixe xa había unha morea de xente asustada, rezando os seus rosarios e pensando que aquilo era a fin do mundo.
Algo empezou a xurdir do fondo do río; era un dragón enorme de color verdosa e con un limo que lle esvaraba polo corpo, con unhas ás, máis ben pequeniñas para o corpo que tiña, e un rabo longo acabado en punta, como a punta que ten a vara de pescar carallotes ou navallas.
Quedaron todos paralizados polo medo mirando semellante aparición. Subindo pola rampla e bufando, movendo a cabeza a dereita e a esquerda, como se estivese buscando algo. De repente colleu unha rapaza coa boca pola cintura, meteuse no río e desapareceu. Coma se non pasara nada, os veciños resignados marcharon para as súas casas.
E desde ese momento todos os anos pola mesma data, a do Corpus Christi, deixábase unha moza na rampla para que o dragón (A coca) quedase satisfeito.
Ata que os rapaces novos da vila non aguantaron máis, aquilo non podía seguir así. Xuntándose todos foron á Forxa de Baldomero e fixeron espadas para matar o dragón. Todos a unha acabarían con el e deixaría de levar as mozas da vila. Agardaron a noite e cando o dragón apareceu botáronse contra del cravándolle as espadas e acabando coa súa vida.
Celebrouse unha gran festa, os mozos bailando coas espadas ainda ensanguentadas, as mulleres collían as mozas poñéndoas enriba dos seus ombreiros dando voltas ó son das gaitas. Os mariñeiros da vila sacaron viño e peixe seco con pan para todos....e desde ese día en Redondela celebrase a Festa da Coca, onde a danza das espadas, os cabezudos e as penlas son a gran celebración.

Rabeno

2009-03-10T05:35:00.000-07:00

É un home delgadoe alto, de pel descolorida. Leva unha gorra e un traxe raído pero de aspecto elegante con rabo. Ainda que protexe e coida dos animais, é un satiro e salvaxe que deanbula polos pobos atacando as mozas que atopa polos camiños. Cúlpaselle de contaxiar enfermedades como a lepra.

Peeira de lobos

2009-03-10T05:32:00.000-07:00

Son mulleres ou homes que viven na compaña de lobos e os dirixen, falan e comen con eles e estes a seguen coma se fose o seu xefe. Poden selo sen pretendelo, ao naceren sétimos irmáns do mesmo sexo dun matrimonio. Disque se un home os descobre, a cambio de gardarlle o segredo o protexen, de non ser asi será devorado polos lobos.

Olláparo

2009-03-10T05:30:00.000-07:00

É un xigante dun só ollo no centro da fronte que vive nas covas que hai polo monte e que se dedica a arrasar os campos e bosques alimentandose de persoas. As suas compañeiras as olláparas son ainda mais feroces ca eles.

Nigromante

2009-03-10T05:28:00.000-07:00

É un bruxo ou feiticeiro que invoca aos espíritos dos difuntos para adiviñar o futuro ou o lugar onde poderíanse encontrar os obxectos desaparecidos.

Mouras e Mouros. lendas.

2009-03-10T05:18:00.000-07:00

As mouras son fermosas mulleres de largos cabelos, de branca pe e bestidos sedosos que viven nas fontes e nos castros gardando tesouros. Encóntranse lavando e peiteando os seus cabelos a luz do sol. As veces aparécenselle aos mozos en forma de serpe e para desencantalas deben darlles un bico. Se así o fai, é recompensado con grandes tesouros. Se non o fan esta morderalle matándoo con seu veleno.

Mouros:hai quen di que son os antiguos pobladores de galicia. Son un pobo máxico, constructores de castelos e de castros que habitan baixo eles. Fan vida nocturna e teñen costumes coma os dos humanos. Tamén gardan tesouros, e tódalas suas ferramentas son de ouro. Soamente podenos ver aqueles que o desexen, a menudo teñen trato con humanos, os que lles piden favores a cambio de ouro pero sempre que sexa segredo, en caso contrario o ouro convírtese en carbón.

Lendas de mouras...

A Casa da Moura é un monumento megalítico situado no concello de Calvos de Randín (Ourense).
Cóntase que cando pasaba por alí un pobre (noutras versións dise que era unha nena) de mañá cedo para a feira do doce saíu un mouro (noutras versións dise que lle saíu unha moura) e preguntoulle:
—E logo, para onde vai?
—Voulle para a feira mercar uns porquiños.
—¿E ten moito diñeiro para os mercar?
—Ai, señor, eu diñeiro téñolle pouquiño.
—Ben, pois vas á feira e mercas dous porcos, dos mellores que haxa. E espérasme alí, ti e mailos que chos vendan. E despois vou eu e págollelos.
Pasou todo segundo dixo o mouro; e o mouro quedou cun porco e o home con outro. Entón, o mouro díxolle ao home:
—Mira, tráeme aquí todas as mañás cedo medio neto de leite (noutras versións dille que lle traia pan). Ti non chames por ninguén. Déixamo neste sitio que xa terás nel un peso todos os días. E así sempre. E ten tino de non dicir nada a ninguén, que estas cousas non se poden dicir.
E por moito tempo o home levou o leite e colleu os cartos.
Mais a súa muller (nas versións protagonizadas por unha nena é a nai a que intervén) sempre lle andaba dicindo:
—¿De onde che veñen os cartos? Porque antes non tiñamos case ningún e agora temos moitos. Ti tes que ter unha amiga que chos dá.
E o home contestáballe:
—Non, muller, non. Ti come e bebe, e a min déixame, que eu non teño amiga ningunha.
E ela volvía a porfiar:
—Pois ti tesmo que dicir, que de algún lado che veñen.
E tanto porfiou, e tanto fixo, que o home rematou por llo dicir.
Ao outro día de mañá foi co leite mais ao chegar ao sitio sinalado, en vez de cartos, atopou un corno cun letreiro que dicía:
“Falaches, corneaches”

No monte de Cabana, parroquia do concello de Palas de Rei (Lugo), onde chaman A Lavandeira, din que unha moura trouxo unha pena de máis de cinco toneladas na cabeza mentres fiaba nunha roca. Esa pena estaba enriba de dous chantos e por debaixo había como unha cova onde os nenos, de cando meu avó era pequeno, xogaban. Dende entón alí chámanlle a Casa dos Mouros.

A moura da Tapada do Almestro

Xa hai moito tempo que andaba un mozo co gando pola Tapada do Almestro, en Sober (Lugo), cando viu saír dun penedo unha rapaza de cabelo louro que se dirixía cara o regato para coller auga cunha ola posta na cabeza.
Cando regresaba coa auga, a moza aquela dixo unhas palabras que fixeron que a pena onde aparecera se abrise e logo se pechase por encanto. O mozo quedou prendado daquela beleza pero tivo que agardar moitos días ata que a volveu a ver.
Foi entón cando a moza lle dixo:
-Levo moito tempo enfeitizada porque rexeitei as proposicións dun mago. Velaí o meu destino: metida na cova e rodeada de tanto ouro que non collería en tres cestas grandes das uvas. Só me podería librar desta fada se houbese alguén que fixese o que eu lle pedise.
Entón, o mozo, xa prendado da moza moura, púxose á súa disposición. E díxolle a moura:
-Atende ben. Cando a lúa chea se poña enriba do Monte do Espiño eu voume aparecer transformada en serpe. Farei moito ruído, e canto máis faga, máis ouro virá comigo. Para desfacer o encanto tes que cuspirme na cabeza. Se o fas, quedarei desencantada, poderei casar contigo e seremos felices.
E cando a lúa chea se puxo enriba do Monte do Espiño, saíu a serpe do penedo pero o runxido era tan forte que o rapaz, en vez de facer o que prometera, colleu medo, fuxiu e deixou todo.
Parece que cara o rego do Bao se escoitan os laios dunha muller e cando hai lúa chea por enriba do Monte do Espiño séntese o ruído que debeu sentir aquel mozo que fuxiu por medo en vez de facer o que lle prometera á moura.

A moura de Lombao

En Lombao, entre Alvite e Muradás, parroquia de Santa Mª de Beariz, concello de Beariz (Ourense) presentouse unha moura cunha manta chea de ouro e púxoa a asolear. Achegouse unha rapaza que estaba coas ovellas por alí e díxolle á moura:
—Ai, que tesoiras mási bonitas tes!
—Se as queres —repuxo a moura— tes que ir á casa e traerme o mellor pano que teña a túa nai. Despois dareichas, pero ten moito coidado de non llo dicir a ninguén.
Pero a rapaza, claro, en canto chegou á casa, díxolle así á nai:
—Mamá, vin unha moura asoleando unha manta chea de ouro e ten unhas tesoiras moi bonitas. E díxome que mas daba se lle levaba o mellor pano de vostede.
—Pois lévallo, miña filla—díxolle a nai.
Cando chegou co pano cabo da moura, esta, enrabechada, quíxolle cortar a lingua e picarlle os ollos coas tesoiras por terlle contado á nai o trato que fixeran.
Afortunadamente para a nena, a moura non conseguíu facerlle dano e desapareceu.
No mesmo lugar, un home viu unha moura, seguramente a mesma que se lle apareceu á nena, cunha tenda chea de ouro. E díxolle o home:
—Ai, canto ouro tes!
—Se o queres —díxolle a moura ao home— tes que traerme un xerro de leite, un cacho de pan e un ovo pra baterme na testa. Ti non teñas medo aínda que me sintas bruar coma unha serpe, logo espallareime que estou cargada de ouro, e despois caso contigo.
E o home levou o que lle pediu a moura: o xerro de leite, o cacho de pan e o ovo, mais non tivo valor para escacharllo á moura na fronte.
O home colle medo e escapa. Disque se foi enterrar á Burata cabo dunha trabe de alcatrán.

A moura de Penabión

No castro de Vilaescura, Sober (Lugo) había unha moura, moi bonita, que andaba con moitos colares e moitos pendentes. Ademais, mentres coas mans fiaba cunha roca e un fuso, levaba unha pena moi grande na cabeza que é a que agora todos coñecen como o Penedo de Penabión.

A moura do Castelo de Meira

Contan os vellos que na noite de San Xoán no castelo de Meira (castelo que aínda conserva o nome malia que foi derrubado na II Guerra Irmandiña), en Meira de Arriba, concello de Moaña (Pontevedra), aparecíaselle unha moura a todo aquel que frecuentaba o lugar.
Esta moza moura, que se peiteaba cun peite de ouro, sacara a sollar os seus tesouros nunha gran saba. Ao campesiño que por alí pasara ofrecíallos sempre e cando voltase ao día seguinte e, vise o que vise, sentise o que sentise, non debía fuxir nin ter medo. Daquela, o tesouro sería seu.
O campesiño volvía ao día seguinte mais, ao achegarse, un gran penedo rolaba cara el poñéndoo no risco de esmagalo. Fuxía, entón, despavorido do lugar; da moza e do tesouro nunca máis soubo.
Existe outra versión na que cando o mozo se achega, a moza convértese nunha serpe que o ameaza polo que o mozo tamén foxe e perde a posibilidade de conseguir o tesouro.

A Poza da Moura

Conta a lenda que en Domaio, parroquia do concello de Moaña (Pontevedra) vivía un mouro moi rico que tiña unha filla de gran beleza. Esta moza víase ás agachadas na Poza da Moura cun campesiño da zona co que o pai lle prohibira mocear. A moura desoía as ordes do pai pero un día este sorprendeunos. O pai, furioso, deulle morte ao mozo, e a filla, desesperada de dolor, guindouse á Poza da Moura na que se afogou.
En lembranza do acontecido é polo que se lle chama a Poza da Moura e hai quen di que na noite da San Xoán a moza aparece peiteando os seus cabelos e que, ás veces, se lle escoita cantar

A Rocha da Moura

Contan os meus avós que nun lugar preto de onde viven hai unha rocha xigantesca, na beira do río, á cal lle chaman a “Rocha da Moura”.
Contan que os seus devanceiros cando ían co gando a pastar, vían sobre a rocha unha fermosa muller loira, que din que era moi parecida a unha serea.
Contan tamén que a muller peiteaba o seu longo cabelo loiro. Pero desaparecía cando te achegabas para falarlle.
Era un misterio para todos, pero tamén din os meus avós que se alguén ousaba quedar a durmir sobre a rocha pola noite podía quedar sen pelo.

Chourizos na mina dos mouros

En Covelas, Os Blancos (Ourense), hai unha mina dos mouros que vai desde Nocedo ata Valdarca. Unha vez entrou nela un home coa intención de facerse co ouro que dicían que tiñan alí gardado os mouros. Entrar, entrou, pero non daba saído; tiveron que ir os veciños por el.
O home dixo que non dera co ouro, pero que atopara chourizos e “de todo”.

Coto da Moura de Campolongo

O Coto da Moura está en Campolongo, San Salvador de Coruxo, concello de Vigo (Pontevedra) e existen alí gravuras con círculos, cazoletas e unha figura xadrezada.
Pasou que ía un mozo polo monte e viu unha muller moi bonita que se estaba peiteando.
—¿Que fas aquí? ¡Vente comigo!—díxolle o mozo.
—Non podo saír deste couto porque estou encantada—respondeulle a dama.
—¿E logo que teño que facer para romper o encanto?
—Pois eu —respondeu ela— voume meter no couto e vou saír en figura de serpe, e logo subirei por ti arriba. Se non dis “Deus” eu regresarei ao interior e volverei a saír en figura de muller e cun carro cheo de ouro. Despois xa me podo ir contigo.
O mozo asentiu e a moza entrou no couto. Cando saíu en figura de serpe comezou a subirlle ao rapaz polas pernas; mais, cando lle chegou ao peito, xa non aguantou e dixo:
—¡Ai, meu Deus!
Dixo isto e a serpe meteuse dentro do monte. Aos pouscos escoitouse un grande estampido e xa non se volveu a ver a moza moura.
Outros aseguran que a moura é rubia e que se deixa ver ás doce da noite peiteándose.
Tamén se ten visto naquel lugar polas noites a un home rezando cunha vela nunha man e un libro na outra.

Coto da Moura de Chaín

No Coto da Moura ou Coto do Corazón, en Chaín, Gondomar (Pontevedra) había un encanto. Quixeron desencantalo pero...

Cova dos mouros de Eimer

A Cova dos mouros de Eimer, en San Pedro Fiz de Rubián, Bóveda (Lugo) ten un quilómetro de longo, tres galerías, un pozo e das dúas entradas, unha está pechada.
Hai moitos anos soltaron un galo na entrada da cova e días despois escoitaron o seu quiquiriquí onde chaman Pacio do Río. É, xa que logo, consecuente pensar que a cova vai desde Eimer ata Pacio do Río.

Ana Manana:
É unha das mouras encantadas mais coñecidas e fermosas de galicia. Vive nalgún lugar do río Miño. Son moitos os homes que intentan desencantala pero sempre fracasan.

Xente cativa

2009-03-10T05:15:00.000-07:00

É unha raza de seres diminutos moi aficionados a música que habitan nos castros baixo terra que non se levan nada ben cos humanos cos que se sole encarar cando se encontran.

Dona pés de cabra

2009-03-10T05:10:00.000-07:00

Son hermosas mulleres que ofrecen a súa compañía aos homes, se estes aceptan poden notar un persistente olor a azufre e un gran empeño da muller en ocultar as suas pernas. Pero cando o home descobre que ne vez de pés ten pezuñas de cabra, rapidamente desaparece.

o carro da morte

2009-03-10T05:08:00.000-07:00

hai poucas noticias sobre esta figura, ainda que si se fala da súa existencia. É un carro de cabalos conducido pola propia morte que pasa entre as casas metendo moito ruído, sendo iso sinal de que alguén vai morrer.

Bergantín Pantasma

2009-03-10T05:02:00.000-07:00

A lenda conta que nas islas cíes, naufragó un bergantín pirata. Toda a tripulación afundiu, barco e capitán incluida. Desde enton, as noites de temporal, todo aquel que se acerque a zona podería ver o barco emerxendo das profundidades, as velas despregadas, os mariñeiros e o capitán gritando e loitando, intentando salvarse do naufraxio mentres se dirixe irremediablemente hacia as rochas.

Xudeo errante

2009-03-06T03:28:00.000-08:00

Esta antigua lenda ven do día en que xesucristo iba camiño do Calvario e pasou diante do taller dun zapateiro ao que pediu permiso pra descansar. O zapateiro non lle fixo caso negándolle a hospitalidade eo botou. A partir dese momento foi condenado polo resto dos tempos a vagar polo mundo, sen morrer nunca e sen poder ir o ceo nin ao inferno. Se lle reconoce por ir bestido con ropas amarillentas, leva largos cabelos pelirroxos, sempre vai de pé, e non pode durmir nunca. Es posseedor de gran sabiduria e coñece todolos idiomas.

Xacios

2009-03-06T03:25:00.000-08:00

Son seres anfibios de forma humana que habitan nos pozos do río Miño, dicsque son donos de grandes tesoros e teñen costumes antropófagas. As xacias son moi fermosas e atraen a os homes cara o río, o que significa a sua morte. Tamén hai unha lenda que dí que se lles pode converter en humanos se se lles bautiza.

Diaño bulreiro

2009-03-06T03:22:00.000-08:00

É un diaño que disfruta burlándose da xente. Adícase a atemorizar a xente e a gastarlle bromas pesadas aos despistados. Para iso adoita diferentes personalidades, é un gran transformismta, normalmente aparece coma un home traxeado a cabalo, de burra branca de carneiro ou en forma de besta. Non esta considerado peligroso, incluso hai xente que di que non ten malas intencións e que dá bos consellos.

Meigas.

2009-03-06T03:15:00.000-08:00

Son a figura mais representativa de Galicia, son bruxas que realizan conxuros, poden ser bós (realizados por curandeiras e sabias coñecidas entre o pobo, ainda que lles tiñan medo acudían sobre todo por desordes sexuais, para solicitar danos contra enimigos, falar cos mortos...) ou malos (realizados polas bruxas que lle rinden culto o diaño en rituais nocturnos no medio do monte coñecidos coma aquelarres onde arredor do lume esperaban o demo, representado coma un macho cabrío coa mitade do corpo dun humano. Parodiaban a eucaristía utilizando as entrañas dun neno ea sangue dun gato negro) Podían ser dende vellas arrepiantes a mozas hermosas, todas disque venderón a sua alma o demo e lle prometeron adoración a cambio de esos poderes sobrenaturais. Son famosas polo coñecido "mal de ollo" un feitizo as veces involuntario que consistía en que unha bruxa te mirara a os ollos mentres pensa en multitude de desgracias que lle gustaría que lle ocorresen a víctima.
A inquisición perseguiunas durante moito tempo, sometendoas a torturas crueis, que na maioría dos casos remataban coa queima destas na fogueira. Moitas mulleres foron condenadas e moitas morreron inxustamente, xa que calquera persoa podía acusar.
Vela aquí algunhas mulleres procesadas en galicia:

Maria Soliña: Orixinaria de Cangas, María perdeu o seu pai e o seu home vítimas dos piratas turcos que atacaban as costas Galegas en 1617, Moitas mulleres defenderon as súas casas e pobos, entre elas María, Non atopei o porque pero moitas destas mulleres foron despois acusadas de seren meigas e xulgadas pola Inquisión, xunto coas súas compañeiras María Soliña foi encarcerada e torturada aínda que non morreu vítima da fogueira como moitas outras, a loucura, a fame e a miseria foron as que remataron coa súa vida, Os seus restos foron sepultados lonxe de lugar sagrado, polo que non se sabe onde está o seu corpo.

Ana de Castro: Xulgárona en dúas ocasións, en 1626 e en 1651. No primeiro proceso declararon contra dela 26 testemuñas, aínda sendo a muller do alcalde de Pontevedra. Unha das testemuñas declarou que lle mostrou no poso dun vaso de viño o paradoiro dun leitón que perderá. Ana non confesou, nin baixo tortura delicto algún, so dixo ter curado algunhas persoas invocando a Xesús. Declarárona “feiticeira, embusteira e adiviñadora” sendo condeada a desterro durante 6 anos, 200 lategazos e a vestir hábito de penitente, fórona azoutando mestres percorría Santiago montada nun burro. En 1651 foi presa de novo por reincidir como feiticeira onde foi de novo torturada e condenada a douscentos azoutes e ao desterro de Galicia durante dez anos.

Lucía Fidalgo: Lucia e a súa nai eran naturais de Lugo, non tiñan pertenzas e sobrevivían sobre todo da prostitución.Cando morreu súa nai Lucía tamén ia pedindo polas casas. A dona dunha destas casas foi quen a denunciou porque cando estivera a pedir unha das súas porcas deixou de dar de mamar os leitóns. Asustada, contou toda a súa vida e como a súa nai a vendera de pequena ao demo. Ameazada coa fogueira, dixo que lle botara o mal de ollo aos leitóns e ofrecíase a desfacer o meigallo se a deixaban libre. Quedou en liberdade pero en 1646 foi denunciada de novo. Tiña 26 anos e o seu grao de pobreza era tal que o tribunal de Santiago decidiu non abrir informe sobre a denunciada. O mesmo aconteceu ao ano seguinte. Cando Lucía tiña trinta anos, prosperou unha denuncia contra ela, en 1650 foi condenada a douscentos azoutes e ao desterro durante seis anos.

María Rodríguez: Orixinaria de Portugal, foi xulgada en Tui no ano 1577, onde a torturaron salvaxemente, despois disto foi enviada a Santiago,agardaron a súa recuperación e foi torturada de novo onde confesou coñecer o Demo e que lle entregara a súa alma e corpo, prometendo que non tería mais contactos con él, sentenciárona a 200 azoutes, pintado o seu corpo e o seu hábito coas insignias das meigas; desterrándoa lonxe de Santiago. Ao cabo de dous anos foi detida de novo pola Inquisición en Portugal acusada de reincidir, confesando ela que non se puidera resistir. María tiña trinta e oito anos cando foi consumida polo lume nunha fogueira pública na praza do Campo —hoxe praza de Cervantes— de Santiago

graciñas ao bolg da fada branca polos datos!!

Quimera

2009-03-02T05:18:00.000-08:00

Na mitololoxía grega era un monstro horrendo filla de Tifón e de Equidna, vagaba polas rexións de Asia menor aterrorizando a poboación e engulindo animais e rebaños. Foi nai con Orto da esfinxe e do león de Nemea.
Quimera procede do grego macho cabrio, pode ser que tras este mito estea unha batalla real contra un bandido ou ladrón. Quimera se usa metaforicamente pra describir cousas que teñen atributos combinados procedentes de outras fontes. Ousexa un híbrido.As descripcións sobre estes ser son variadas, pero todas coinciden en que escupía lume e era moi veloz. O seu corpo estaba formado polo corpo dunha cabra, os cuartos traseiros dun dragón ou serpe e a cabeza dun león, pode representarse tamén con tres cabezas, a de león, unha de macho cabrio que se do lomo, e unha serpe que nace na cola.
Quimera foi derrotada por Belerofonte coa axuda de Pegaso (o cabalo con ás) polas ordes do rei lobates de Lidia. Hai varias descripcións da morte; algunhas dín que belerofonte atravesouna cunha lanza, e outras sosteñen que matouna cubrindo a lanza con plomo, meteu a lanza na boca da besta, o cal fundiuse o ser exposto a ardente respiración da quimera desfacéndolle as entrañas.

os orcos, goblins, trasgos.

2009-02-17T04:07:00.000-08:00

Características Comuns:
Os Orcos, na literatura fantástica e nos xogos de rol, son criaturas humanoides de pel de tonos verdosos. son igual de altos que un human, o doble de anchos e de constitución máis forte. Na sua maioría presentan algunha malformación no corpo. Os seus ollos poseen un resplandor roxo que brilla na oscuridade. Poseen unha mandíbula inferior prominente, sendo frecuente encontrar individuos cuns grandes colmillos inferiores visibles e marcados.Debido a sua constitución forte, a maioría dos orcos son guerreiros formidables, con unha resistencia ao dolor sobrehumana.De vidas cortas, xa que solen morrer pronto debido as debidas desputas entre eles, pero tamen son propensos a enfermidades, e cousas típicas dos homes.
os orcos pronuncian mediante gruñidos, cunha voz profunda. O seu linguaxe é o orkish, composto por corrupcions de outras linguas. A variación dentro do orkish entre as diferentes tribus e tipos de orcos é tan grande que polo xeneral acababan cun intercambio de golpes. Tamén falaban a lingua común. Os habitos de hixiene son pesimos e en temas alimenticios comen alimentos nauseabundos, formados a base de carne podrida (puidendo ser propia carne orca xa que son dados ao canibalismo, de humans ou de calquera que se lles cruze). A menudo, as tribus orcas reúnense e emigran en grandes hordas. para eles guerrear é o máximo pracer. Teñen pouca intelixencia, pero son astutos, esa pouca intelixencia xunto a sua predisposicion a matar fainos feros guerreiros, debido a esto son facilmente manipulables por outras razas que incentíbanas e prometenlles cousas en pos de ter baixo o seu dominio e servicio. Conseguian eles os materiais necesarios pra crear armaduras e armas (bastante toscas)
A sociedade orca está estructurada en clanes ou tribus, sendo sempre o miembro máis forte de entre todolos o xefe tribial. Normalmente sempre contan con algún chamán entre eles. A forza bruta é sempre o factor decisivo en cuestions de disputa, o cual, xunto ao carácter territorial destos, sole ser motivo de frecuentes enfrentamentos entre tribus rivais orcas ou con tribus goblinoides as cales solen compartir as mesmas zonas de caza. Dado o seu carácter hosco e belicoso fan incursiones en poboacions humanas as que tratan sen ningunha clase de misericordia.
A palabra orco foi inventada por Tolkien e nace dunha palabra antigua que significa "monstruo". Están baseados nos Trasgos do folclore celta. Nos mitos romanos a palabra "orco" é sinónimo de inframundo e as veces tamén se lle chama así a un xigante fillo de Plutón.

Parentes dos orcos:

trasgos, a orixe deste mito é céltico-romano e proven do norte de Europa criatura mitolóxica presente na tradición de moitas culturas do norte de España, como pode ser a asturiana (trasgu) ou a montañesa, e presente en xeneral na cultura española.
Noutros lugares de Europa tamén é comparado como gnomo, silfo, kobold...
Na literatura a veces dise que é unha especie de orco das montañas, mais debíl que os demais e aos que a luz do sol lles lastimaba, pois non a toleraban.
Na Cantabria, os trasgos son uns pequenos duendes de cara negra e ollos verdes que habitan nos bosques e cuia actividade é burlar as persoas e facerlles gamberradas. A súa vestimenta componse de follas de árbores e musgo coas cales ocultanse dos humáns.
Na mitoloxía asturiana(trasgu) e na galega reresentase como un duende casero, un homiño pequeno, coxo dunha perna e cun gorro roxo puntiagudo e un abuxeiro na palma da mán. Travesos, curiosos e orgullosos. dedicanse a revolver nas cociñas, rompendo cousas e desordeando, é recomendable poñer unha cunca con granos de arroz polas noites, debido a sua curiosidade pasaránse a noite entretidos contando os grans, Para desfacerse dele hai ou ben que quitarlle o gorro (así él fará pola noite as tarefas do hogar) ou encargarlle facer algunha tarefa que él non sexa capaz de facer, así vergonzoso e orguioso non volverá.

semi orcos e homes-orcos. Son duas razas que teñen mais ou menos mezcla de orcos con homes. E soportaban a luz pero eran moi tontos os primeros e débiles os segundos.

Uruk-hai pel negra, ao igual que a sangue, e ollos de lince; eran case tan altos comoa os homes e non lle temían a luz. Eran máis fortes e resistentes que os orcos menores, y más temibles en el combate.

Goblins: Os seus parentes menores, de tamano máis pequeno que os orcos 1,2 metros, de nariz achatada e pel brilante. pesan arredor de 35 kilos. Todos os goblins posuen colmillos e teñen unha sangue velenosa. Son criaturas desagradables, brutos, rastreiros, sen honor estes seres so desexan roubar, matar, comer e durmir, ainda que claro, existen algunhas excepcions. Os goblins son usados habitualmente por outras razas, estes son aduladores sinvergoñas e hipócritas. Pero sempre almacenarán rencor estarán desexosos dunha traición. Ao non mirar mais que pra os seus intereses mentirán, roubarán pra conseguir os seus intereses.

Hobgoblins: miden 2 metros de altura e pesan cerca de 110kilos. De cara angulosa teñen o mismo rostro que os goblins pero en escala mais grande.

Bugbears: de 2,2 metros de altura e peludos son capaces de transportar mais de 150 kilos. No folclore Inglés dedicábanse a asustar a os nenos, vivían nos bosques.

a santa campaña e outras procesións

2009-02-12T02:19:00.000-08:00

É unha procesión descrita de mortos ou ánimas en pena que pola noite percorre os camiños dunha parroquia, a procesión vai encabezada por un vivo portando unha cruz e un caldeiro de auga bendita seguido polas ánimas con cirios.
A persoa viva, dependendo do sexo do patrón da parroquia pode ser home ou muller. Tódalas noites apartir das 12 levará sobre a suas costas a pesada cruz, volvendose día a día mais pálido, fraco e enfermizo sen saber porqué xa que non recordará nada do que fai polas noites. O portador non pode volve-la cabeza a procesión nin renunciar o seu cargo, só ficará ceibo se durante a procesión atópanse a outra persoa, se esta non realiza ningún de estes métodos para protexerse pasará a ocupar o seu cargo:
-Apartarse do camiño da compaña, ignorandoos e sen mirarlles.
-Facer un círculo coa estrela de Salomón o unha cruz dentro e entrar nél.
-rezar ignorando o son da campá.
-Tirarse boca abaixo e esperar sen moverse, ainda que a compaña pase por enriba.
-xamáis se debe tomar unha vela que nos atenda algún difunto da procesión, pois este xesto condena a formar parte dela. Enfermando os poucos días e morrendo a semana seguinte.
-a Santa Compaña non poderá capturar a alma do mortal que se cruza con ela si éste fica nos peldaños dun "cruceiro" situados nos cruces de camiños o se portas unha cruz e a esgrimes a tempo.

O aspecto dos mortos varía según a zona, mais normalmente van descalzos, con sudarios, ocultandose baixo carapuchas negras, cada un leba unha vela prendida. A procesión dividese en duas hileiras, na cabeza vai o espectro maior chamado estadea e diante deste o portador da cruz. Camiñan emitindo rezos, cantos fúnebres e tocando unha pequena campana.
A sua aparición está reñida coa morte, as causas de que aparecen son:
-Para reclamar a alma de alguen que morrerá pronto. A lenda que dí que quen recibe a visita da Compaña morirá no prazo dun ano.
-Para reprochar os vivos,fallas ou erros cometidos. Se a falla é especialmente grave, o mortal recibiría a visita da Compaña pra que a encabece, condenado así a vagar ata que outro mortal o reemplace.
-Para anuncia-la morte dun coñecido.
-Para cumprir unha pena imposta por algunha autoridade do mais alá.

A Santa Compaña coñécese tamén cos nomes de:
-Procesión das ánimas: aplicado especialmente no sur de Galicia, sobre todo en Ourense.
-Hoste: aplicado nalgures ao formar a comitiva unha especie de hoste ou mesnada.
-Estantiga ou estandiga: considerada unha derivación de «hoste antiga» ou «Inimigo antigo».
-Estadea: derivación probable de «estadal», o cirio usado para iluminar aos difuntos.
-Pantaruxada: nome infrecuente.
-Pantalla: en opinión de Vicente Risco, fusión dos términos «Pantasma» e «Espantallo».
-Visión: aparición.
-Visita: en clara referencia á intencionalidade da aparición.

Outras procesións:
-procesión das Xás ou das Xans:Na galiza rural, procesión de almas de persoas vivas, as cales pouco a pouco iránse debilitando sen atopar explicación ata morrer. Polas noites a súa alma abandona o corpo pra participaren na procesión.
-Güestia: en Asturias,procesión tamén coñecida como bona xente. É un grupo de personas encarapuchadas (normalmente pantasmas de familiares mortos da víctima)que acercanse a casa dun enfermo moribundo, dan tres voltas a casa e entón o enfermo morre.Disque que van exclamando "Andad de día que la noche es mía".
-Corteju de Genti de Muerti:En Hurdes, Extremadura chámaselle así a un par de xinetes que causan o pánico no pobo, que os ve cae morto.
-La estadea: En zamora, refírese a unha muller sen rostro e olor a humidade de sepulcro que vaga polos cementerios e camiños aparécendoselle a quenes van morrer.
-Procesión das ánimas: aplicado especialmente no sur de Galicia, sobre todo en Ourense.
-La hueste de ánimas: en León.

bruxas, feiticeiras, magos...

2009-02-05T02:07:00.000-08:00

A BRUXERÍA é o conxunto de creenzas, coñecementos e actividades atribuidas a certas persoas que están supostamente dotadas de certas habilidades máxicas que emprean coa finalidade de causar dano.
O concepto BRUXA foi reivindicado por certas sectas e relixións dende o século XX para designar a todas aquelas persoas que practican certo tipo de máxia, tanto maléfica (maxia negra) coma benéfica (maxia branca) o ben os adeptos dunha determinada rexión.
O seu uso mais excesivo emprégase para designar en certas sociedades aos magos e CHAMÁNS.
O sentido orixinal da palabra MAGO,referíase os integrantes dunha tribu que logo convertiríanse en sacerdotes persas que practicaban a astroloxía, a demonoloxía e a maxia, no século I foron recoñecidos coma homes sabios e adiviños. A igrexa faría que os significado variase a persoas que practican a bruxeria debido os rituais relixiosos non cristianos. En épocas recentes o título de "Mago" asignouse a os artistas que practican o ilusionismo, simulando poderes especiais, con obxetivos recreativos. Esta "maxia" entra a formar parte das artes escénicas contemporáneas.

O FEITIZO ou CONXURO é un acto máxico que pretende producir efectos sobre a realidade mediante procedementos sobrenaturais de carácter litúrxico ou ritual. Cando o obxectivo do feitizo é adiviñar o futuro denominase sortilexio e cando busca someter a voluntade de outra persoa u obxecto, é un encantamento.
O feitizo procede das crenzas máxicas do Neolítico e ven practicándose desde enton, a veces de manera aberta e outras clandestina. Era común en sociedades paganas, constituíndose en actos oficiais de masas promovidos polas autoridades;O feitizo foi perseguido baixo a acusación de bruxería, o feitizo consiste na representación simbólica do efecto que se pretende conseguir baixo a invocación dunha deidad. Nos seus oríxes e nalguns casos da cultura popular, é un acto instantáneo sen unha forma común. Tanto é así que supostamente pode executarse incluso de manera involuntaria, como certas formas de mal de ollo.Non obstante, en creenzas paganas desarroladas adquireu e mantén unha estructura xeneral que consta de seis partes:
-preparación
-Apertura
-Invocación
-Execución
-Sacrificio
-cerre

Na LITERATURA existe tres tipos de feiticeria:
-Con varita ou bastón. Necesitase este instrumento para canalizar a maxia, que realizase acompañado dunhas palabras máxicas e determinados movementos.
-practicada en escolas. basease na manipulación da maxia mediante unha serie de fórmulas, xeneralmente nun idioma arcano ou simplemente especial, para conseguir uns efectos.
-a que se dá na natureza. É unha modificación das forzas naturais para conseguer os efectos desexados. Os practicantes desta clase de maxia non necesitan manexar ningún idioma especial para usala, ainda que se solen coñecer profundamente a naturaleza pra saber como aplicar mellor a enerxía, con menor traballo e mellores efectos. A forza necesaria pra este tipo de feitizos pode provir de moi distintas fontes.

Pegaso

2009-02-03T04:11:00.000-08:00

Na mitoloxía grega Pegaso (en grego Πηγασος) era un cabalo branco con ás.
Pegaso naceu da sangue derramada pola gorgona Medusa cando Perseo lle cortou a cabeza.Unha característica do seu vo é que cando o realiza, move as patas como se en realidade estivera correndo polo aire.
Vivía no monte Helicón, ao poco tempo de nacer deu unha coz nunha roca do monte e nese lugar naceu unha fonte que serviu de inspiración aos deuses e desde aquela as musas e deuses coidábano e alimentábano en inverno.
Como era un cabalo máxico moitos quixeron posuilo, mais ningún o conseguía,ata que un día Belerofonte, príncipe de corinto, pideulle axuda a deusa Atenea pra capturalo, esta regaloulle unhas bridas de ouro coas que domaria a pegaso. Belerofonte foi cas bridas o campo preferido de pegaso, encontrouno pacendo tranquilamente e cando se lle acercou deixouno montar sen resistirse. Pegaso axudaría a Belerofonte a triunfar nas suas aventuras contra a quimera e as amazonas. Pero Belerofonte volveuse orguioso e ambicioso, paseábase montado en pegaso dicindo que podía voar coma os deuses. Foi tanta a súa osadía que un día quixo subir ao monte olimpo a dicirlle a Zeus que o fixera Deus. Cando zeus veu as suas intencións enfadouse e fixo que un mosquito picara a Pegaso quen tirou a Belerofonte ao chán dende o olimpo, quedando lisiado e condenado a vagar apartado do mundo toda a sua vida recordando a gloria pasada.
Pegaso quedouse a vivir no monte Olimpo, axudando a Zeus a levar os raios, en agradecemento, Zeus convirteuno na constelación de Pegaso.
Según as fontes clásicas, Perseo non llegóu a voar montado en Pegaso, xa que voaba grazas a unhas sandalias con ás, sen embargo, moitos artistas renacentistas o representaron voando neste cabalo.
A lenda de Pegaso puido haber influido na formación da figura do buraq na tradición islámica.

elfos

2009-01-09T02:51:00.000-08:00

Os elfos son seres da mitoloxía nordica e xermánica que inicialmente foi considerado unha raza de deuses menores, representativos da fertilidade eran representados como homes e mulleres de gran beleza e aperencia fráxil, de gran rapidez e forza, eran lonxevos ou inmortais, posuian poderes maxicos, e vivian en bosques, covas ou fontes.

ELFOS NA MITOLOXIA NÓRDICA
Na Saga de Thidrek unha raiña humana sorprendese ao descubrir que o amante que a deixou embarazada e un elfo. Na Hrólfs saga kraka un rei chamado Helgi viola e embaraza a unha elfa vestida de seda.
Consecuentemente, a cruza entre elfos e humanos e posible na antigua creenza nórdica. A raiña humana que tivo un amante elfo deu a luz ao héroe Högni, e a elfa que foi violada por Helgi deu a luz a skuld era medio-elfa e moi habilidosa na hechicería (seid),a tal punto que era case invencible en batalla.
Describense como seres semi-divinos asociados a fertilidade e ao culto os ancestros. Desta forma, a noción do elfo asemellase a creenza animista en espíritus da naturaleza e dos mortos.

"Alí [no ceo] hai un lugar que e chamado fogar dos elfos (Álfheimr). As personas que viven alí son chamadas elfos da luz (Ljósálfar). Pero os elfos escuros (Dökkálfar) viven baixo terra, e non se asemellan en aparienzia a eles - e tampoco asemellanse na realidade. os elfos da luz son máis brillantes que a aparenza do sol, pero os elfos escuros son máis negros que a oscuridade en sí." (Snorri, Gylfaginning 17, Edda prosaica)

ELFOS NA MITOLOXÍA XERMANOS
Os elfos orixinarios, eran lixeiras criaturas que vivían no ceo durante a época do paganismo xermanico, e pode que haxa incluido elfos escuros ou ananos subterráneos. No folclore post-cristiano comenzaron a ser descritos como pícaros maliciosos que podían provocar enfermidades no ganado e na xente, e ademáis provocar malos sueños.No folclore de Dinamarca e Suecia aparecen moi ocasionalmente reis elfos, pero hay unha predominancia de mulleres elfas. Na épica xermana media de Nibelungenlied, un anano chamado Alberich "elfo soberano" contribue ainda máis na confusión entre elfos e ananos. A través do francés Alberon, a palabra entróu ao idioma inglés como Oberón – rey dos elfos e as fadas na obra de Shakespeare, El sueño de una noche de verano. A lenda de Der Erlkönig parece orixinada nunha época reciente en Dinamarca na que Goethe baseou o seu poema en "Erlkönigs Tochter" ("La hija de Erlkönig")La naturaleza de Erlkönig ha sido tema de varios debates. O nome traducido literalmente del alemán sería "rey Alder" máis que a sua habitual traducción do inglés de, "rey elfo" (que sería en alemán Elfenkönig). De acuerdo al folclore germano e danés, o Erlkönig aparece como un presaxio de morte, aparecelle soamente a unha persona a punto de morir, se ten unha expresión de sufrimiento indica unha morte dolorosa, unha pacífica é señal de morte tranquila e indolora. Este aspecto da lenda foi inmortalizado por Goethe no seu poema Der Erlkönig. na primeira historia do conto de fadas dos hermanos Grimm, Die Wichtelmänner, os protagonistas que dan título ao conto son dous pequenos seres que axudan a un zapateiro no seu traballo. Cando recompensa o seu traballo con pequenas roupas, están tan encantados, que alellan correndo e nunca os volve a ver. Ainda que os Wichtelmänner son similares a seres como os kobolds, ananos e brownies, os protagonistas do relato foron traducidos en ocasions como elfos.
Variacions dos elfos xermanos no folclore incluie a xente dos árboles e as damas brancas. Jacob Grimm non os asocia directamente cos elfos, pero outros investigadores ven unha posibel conexión a os brillantes elfos de luz dos antiguos nórdicos.

ELFOS DE FANTASIA
En novelas de fantasía E folclore, os elfos son frecuentemente descritos coma xente pequena con orellas puntiagudas e personalidades traviesas. Ademáis, na visión máis moderna son imperceptibles, e viven nos bosques e outros lugares naturais; así,mezclase con duendes e outros seres faéricos tradicionais,
Na sua versión literaria moderna, son lonxevos (poden vivir milenios) e teñen poderes maxicos, que usan para protexer a naturaleza. contase que a raza élfica precede a da Humanidade en un gran número de milenios. Viven en sociedades análogas as humanas, con reis a quenes están sometidos. Aman o xogo, a danza y o canto. A menudo pasan a noite enteira en rondas infatigables que só son interrumpidas polo canto do gaio, pois temen a mirada dos humanos. o máis frecuente e que nas suas danzas non teñan testigos; pola mañan soamente na herba húmeda notase o rastro dos seus pasos.
na alta fantasía, xeneralmente os elfos non son hostiles a os humanos, xa que os consideran inferiores e de pouca importancia tachándoos de bárbaros.

Tambén hay elfos escuros (svartalfer en la mitología nórdica), son retorcidos e malignos, de pel negra e cabelos brancos, viven baixo terra, en cidades subterraneas, na sua civilizacion as mulleres son sacerdotisas e os homes ou ben guerreiros ou magos, viven en constante guerra entre eles, aplauden unha conducta malvada, para conquistar a os outros deben matar a todolos testigos, se ha hazaña e levado acabo con sixilo e satisfaccion aplaudirase, pero se so vive unha persoa os atacantes seran xuzgados. obedecen a unha deusa subterranea, as mulleres estan por enriba dos homes os que azotan con latigos maxicos rematados en multiples cabezas de serpe. os que son da nobreza teñen a capacidade de levitar. odian a todalas razas, sobre todo os seus primos os elfos do mundo superior, a veces as noites saen e os matan durante os bailes, os seus ollos ven perfectamente na escuridade,solen ser roxos. de estar tanto tempo baixo terra a luz do sol failles dano, pero quizais poderian volver a acostumarse.
os elfos son enemigos dos orcos e goblins, e solen estar permanentemente pelexados cos enanos, porque se tachan de bárbaros os humanos non se leban nada ben cos enanos.
en boa parte das historia son altos e a sua apariencia fraxil contrasta coa sua forza e rapidez, son destros arqueiros gracias a sua capacidade ocular (pois ben a grandes distancias e na escuridade) os seus rostros son angulosos, rematados nunhas orellas puntiagudas, de pel clara e cabelos longos, pasando desde dourados a roxos e negros, os ollos son rasgados e tan penetrantes coma os dos gatos, de movementos gráciles e felinos, son coñecidos como a xente fermosa, viven moitisimos anos, alcanzando a adolescencia entre os 50 anos, debido a esto din que o tempo apenas pasa pra eles por iso apenas hai mozos elfos. aman a natureza, practican a maxia, orgullosos e de porte altivo.

Avistamentos de seres mitolóxicos

2008-11-10T05:19:00.000-08:00

AVISTAMENTOS DE DRAGÓNS

Suponse que hai varios monstros no mar, na bibla fala de dous leviatanes diferentes e un dragón a parte, dos leviatanes hai un que o mata pra dalo de comer a os xustos e outro, practicamente impenetrable e dono do mar, dentes grandes de aspecto terrible, seo encontras non hai esperanza de sobrevivir, cheo de duras escamas, coma escudos xuntos entre si. Representase como unha serpe xigante vivendo no mar.

“Aqueles que, para comerciar ou pescar, navegan polas costas de Noruega, coinciden no relato dunha historia a dunha enorme serpe dunha lonxitude de máis de 60 metros, e 6 metros de diámetro que vive nas rocas e aguxeiros cerca da costa de Bergen; só sae das suas cavernas nas noites de veran e con bo tempo, pra devorar terneras, corderos e porcos, ou sumerxese no mar para comer polvos, langostas e todo tipo de cangrexos. Ten unha hilera de pelos de 60 cm de largo que lle colgan do pescozo, escamas afiadas de cor escuro, e ollos brillantes. Ataca aos barcos, levantase fora da agua, levase aos hombres eos devora; e normalmente isto ocurre cando algo terrible acontecerá no reino, sin un cambio próximo.
- Olaus Magnus, arzobispo de Upsala, adaptación de “Historia de gentibus septentrionalibus” (1555).

Dende a antigüedade, os mariños contaron historias sobre os grandes animais serpentiformes que habitan nos océanos. Chamadas orm e lindorn en Noruega, loung en Indochina…, alguns autores identificanas co leviatán bíblico. Aparecen representadas nas ferramentas da idade do Bronce, sendo observadas incluso por zoólogos. Tamén disponse de probas físicas da sua existencia:

os testigos din que se despraza por medio de ondulacions. os zoólogos, sen embargo, dín que de tratarse dunha serpe nadadora, estas ondulacions serían, diferentes, como se desprazan todolos ofidios. No século XVIII un científico noruego, Peter Ascanius, afirmou que as ondulacions verticales que observaban os mariñeros, non eran máis que cabriolas dunha comitiva de delfins.

O zoólogo holandés Antoon Cornelis Oudemans (1858-1943), director da Real Sociedade Zoologica e Botánica da Haya, publicó en 1893 “The great sea-serpent”. Foi o primeiro en darse conta de que o pelo e as ondulacions verticaies observadas en moitos casos delatan un mamífero, e concluiu, basándose en 162 casos, que tratabase dun gran pinnípedo (unha especie de foca) con aspecto de plesiosaurio, de 80 metros de longitude, ao que bautizóu Megophias megophias. Sen embargo, excluiu do seu estudo todalas observacions que non cadraban coa sua hipótese.

En 1898, na bahía de Along (Indochina) o cañoñero francés L'Avalanche avistou otra serpe.

os testigos máis fiables son barcos de guerra, en 1848 o buque británico HMS Daedalus, afirmou que divisara unha serpe mariña. os científicos pensaron entonces que ao mellor tratabase dun plesiosaurio, un ictiosaurio ou calquer outro dos xigantescos reptiles que viviron no xurásico.

o 15 de maio de 1833, catro oficiais do exército británico e un intendente militar, que saleron de pesca, veron unha serpe duns 24 metros de lonxitude que nadaba polo mar a uns 180 metros de onde estaban. a aparición produxose en Mahone Bay, a uns 65 km ao oeste de Halifax, en Nova Escocia.

En maio de 1901, cuando os oficiais do vapor Grangense, que navegaba polo Atlántico Occidental, veron desde a ponte unha criatura monstruosa semellante a un crocodrilo, con dentes de 15 cm de largo.

En 1905 os zoólogos E.G.B. Meade-Waldo e Michael Jhon Nicoll, a bordo do cruceiro científico Walhalla, avistaron outra serpe.

Antonio Ribera sinala que “durante a guerra de 1914-1918, mentres se producía un torpedeamento dun vapor británico polo submarino alemán U-28. Ante a atónita tripulación deste último, unha especie de crocodrilo de vinte metros de lonxitude saltóu polos aires a consecuencia da explosión”. Con anterioridade produxose un avistamento semellante.

Outros mariños británicos informaron dun animal vivo que varó en Jehu Sands, Bombay, India, en abril de 1921. os nativos e os marinos describierono como un ]“monstro mariño”En el reporte británico se dice que medía 7.6 metros de largo y su boca tenía una profundidad de 1 metro y era “lo suficientemente grande como para que tres marinos pudieran caber detrás de sus formidables dientes”.Se veían las costillas debajo de la piel, que era de color negro. En la cabeza tenía unos ojos parecidos a los de los elefantes.

nos anos 1930, Rupert T. Gould propuxo, a partir dunha docena de casos claros, duas novas especies de serpe de mar, ademáis do pinnípedo de pescozo largo de Oudemans: unha tortuga xigante e un tritón xigante de pescozo longo.

En 1934 na praia, nunhas pedras da costa de Querqueville, Normandia, campo de aviación de cherburgo, Francia, apareceu esta extraña criatura de 7,6 metros de lonxitude.Tiña un pescozo moi fino de 1 mde lonxitude, a cabeza sumamente pequena, parecida a un camello. Toda a pel está cuberta con abundante pilosidade, con aletas natatorias de gran tamaño, duas no peito e unha na espalda; estas aletas posuen nos bordes exteriores unha espesa crin de aproximadamente 80cm. Ao examinala dous científicos do museo natural de historia determinaron que pertencía a un animal desconocido, moitos pensaron que eran os restos en descomposición dun cetáceo. Nunca mais volveu saír o tema, pero foi publicado en Time Magazine March 12,1934

En febrero de 1951 tocóulle o turno a praia de Hendaye, Baixos Pirineos, Francia. Según os periódico da época encontrarase “un animal prehistórico” cunha especie de “antenas” saindo da sua cabeza.tiña uns 16 pes de largo, cunha cabeza como de tortaruga, duas antenas cartilaxinosas, un largo pescozo e un corpo cuberto de escamas en forma de óvalo, un corpo como de foca ou de tartaruga, e catro aletas cortas.

O fotógrafo francés Robert Le Serrec en 1964 mentras navegaba en augas pouco profundas da costa de Queensland, Australia, na isla Whitsunday, fotografiou este enorme "cagado, renacuajo*" de 24 m. De lonxitude. Le Serrec encontrabase xunto a sua familia e un amigo nunha pequena lancha cando a sua esposa divisou a este monstro mariño con forma de renacuajo xigante, enorme cabeza e corpo de serpe. Na espalda da criatura, os testigos dixeron observar unha gran herida, o que fixo que permanecera inmóvil durante os primeiros momentos do encontro, pero cando comenzaron a filmala fixo ademán de dirixirse contra eles para desaparecer despois nas profundidades.
Le Serrec fixo público o asunto en febreiro do seguinte ano, que non foi ben acollida pola comunidade científica, tanto pola escasa calidad das imáxenes obtidas como pola credibilidade do autor. Pois Le Serrec fora buscado pola Interpol en 1960 acusado de transportar no seu yate cargas ilegais e fuxira cos fondos de dous compañeiros a quenes asegurou que regresaría con grandes cantidades de diñero por algo que, según os seus socios, "tiña que ver cunha serpe de mar"

Manipogo, o monstro do lago Manitoba, tomada o 12 de agosto de 1962. OS dous pescadores que tomaron a foto, creron ver unha grosa serpe negra ou unha anguia.

En 1969, un sonar detectó, a cen metros de profundidade en augas de Alaska, un animal de sesenta metros de longitud. Mais endiante veremos un tiburon que vive na alaska pero so mide (ainda que bastante considerable) 7 metros que non se compara co animal de SESENTA metros de lonxitud, ninguén sabe o que era esa criatura.

OpopogoFotograma da filmación de Art Folden (agosto de 1968). Na cuál observase a Opopogo, monstro del lago Okanagan desplazandose polo lago e deixando unha estela o seu paso.

Restos dun posible monstro mariño, o cuál foi arrastrado pola marea ata as plaias de Mann Hill, en 1970. O seu avanzado estado de descomposición non a permitido identificalo ata a fecha.

Morgawr un dos monstros máis activos dos últimos anos é o que recibe o nome de Morgawr (en dialecto cómico, xigante dos mares), que foi visto con frecuencia durante 1975 e 1976 xunto a Falmouth Bay, na costa de Cornualles (Inglaterra)

O Loch Ness e un dos tres lagos que forman unHa cadena Nas tierras altas de Escocia. as orillas dO lago hundense en augas escuras e xeadas ata unha profundidade de 297 m. Desde fai mil años existen noticias sobre inmensas criaturas nadando no lago. Pero nadie logrou capturar ningunha.

A misteriosa criatura do lago Champlain, fotografiada en 1977. É a primeira fotografía dun monstro lacustre que é avalada pola ciencia. Igualmente descoñecese que clase de animal sería.

En Cherburgo O 25 de abril de 1977, O barco de pesca xaponés Zuiyo Maru atrapou nas suas redes, a 3000 metros no fondo da auga, un gran cadáver, parcialmente descomposto
mentres pescaba caballa na costa de Christchurch, Nova Zelanda. O cadáver estaba cuberto de grasa. Sobre o lomo había úns grandes fragmentos de carne roxa, lacerada pola acción dos depredadores, peixes e gusans... Medía 10 metros, poseía un largo colo e cabeza, catro aletas e pesaba uns 2000 kilos. O capitán, Akira Tanaka, tras fotografiarlo, devolveuno ao mar temeroso de que puidera contaminar as suas capturas. Hoxe en día a polémica continúa, descartando a posibilidade de que fora un tiburón morto.

Monstro en Arizona. En 1980, dous rancheiros de Arizona (Estados Unidos), aseguraron que mataran un monstro alado cos seus rifles. A criatura era colosal, media máis de 28 metros de largo. Antes de morir atacóu a ambos homes cos seus formidables dentes. Un periódico local, o Epitaph de Tombstone, deu un relato largo e detallado, pero o episodio tuvo so repercusión local e quedou no olvido.

A criatura do lago Storsjon. O 10 de agosto de 1983, Carina Johnson e Karl Gustav verona emerxendo da superficie do lago Storsjon. Johnson calculó que o monstro media uns 10 metros de largo e tiña a pel de cor negro.

Extrañas criaturas en Necochea e Quequen.O naturalista arxentino Florentino Ameghino (1854-1911) extraeu diversos esqueletos prehistóricos que hoxe se exhiben no Museo de Ciencias Naturaies de "La Plata" Estos esqueletes quizáis estéan relacionados coas criaturas mañas que os pescadores, coñecidos coma "lanchas amarillas" verón. O 18-19 de marzo de 1994 prodúxose o avistamento a unhas 6 millas do Porto Quequén-Necochea frente as costas de Arenas Verdes de una especie de "monstruo marino" observado por pescadores de la embarcación "Paco Ventura" cuyo propietario es el Sr. Carlos Miño.

O SASQUATCH

O Sasquatch é unha besta tipo humano semellante ao Yeti, dise que vive nos bosques remotos de América do Norte. Desde a primeira aparición desta criatura a un home branco en 1811, as aparicions contanse por centos. Sen embargo, todavía ninguén probou a sua existencia.

PE GRANDE

Pe grande.Imaxen da única película que foi tomada a un Pes Grandes, en Bluff Creek, California en 1967. A película a xenerado unha amplia polémica e debate polo seu posible fraude.

YETI

O yeti. A pisada suposta dun Yeti, encontrada cerca da base de Menlung, en 1951 no Himalaya. Considerase a mellor proba fotográfica da existencia do Yeti.

Hibrido de Chile. Enorme páxaro visto por uns mineiros en Copiado, Chile, en 1868. O animal era un curioso híbrido:as suas as estaban recubertas de plumas e o seu corpo de escamas; os testigos puideron oír desde o chan como éstas chocaban entre si orixinando un sonido metálico.

O Diaño de Jersey,foi visto en enero de 1909. Ata hoxe segue sendo un misterio. O retrato esta basado cuidadosamente no relato do señor e da señora Evans, duas das moitas persoas que veron ao monstro. Según eles, bailaba sobre os seus tellados.

Unha criatura voladora xigante, do tamaño dunha persona, atacou a Armando Grimaldo en Texas (Usa), en 1976. Este animal tiña grandes ollos roxos, carente de plumas e pico, saltóulle enriba desde o ceo. Unha vez a salvo comprobóu que lle desgarrou a roupa, ainda que non estaba herido. Este incidente foi o máis terrorífico de toda unha serie de aparicions deste misterioso animal en Texas a comenzo de aquel ano.

Muller Alada. En 1969, tres marins que facían garda cerca de Da Nang (Vietnam do Sur), conseguiron ver con detalle a un ser que volóu sobre eles a primeras horas da maña. Voaba con lentitude, emitía un resplandor de fulgor verdoso e a medida que se lles acercaba puideron distinguir que era unha muller alada,as suas as eran similares as dos morcégos e de cor negro, tiña brazos, mans e dedos, pero estos estaban unidos as suas as.

A criatura de Loveland foi vista por numerosas persoas na área que rodea a ciudade de Loveland, Ohio. Entre os numerosos testigos encuentranse as de dous oficiais de policía, quenes veron a criatura sobre a banquina da ruta, que bordea o río de Loveland. Dín que veron unha especie de ra xigante saltando hacia un embarcadeiro cercano e logo desaparecer no río. Todos os testigos coinciden no mesmo, parecía ter forma humana pero con cabeza de ra ou lagarto, duns 5 pies de alto, e a sua pel tiña o aspecto de ser de coiro.

O gusan asasino. Coñecido en Mongolia como Aka Allghoi Khorhoi, foi visto por primeira vez en 1926 no sur do deserto de Gobi en Mongolia. Foi descrito coma un gusan largo e fino de 3 a 4 pes de largo. Reportóuse questa criatura era capaz de rociar as suas víctimas con ácido, o cual causa a morte casi instantánea. Tamén se lle atribue a habilidade de matar a distancia, dando unha forte descarga eléctrica. Foi vista numerosas veces, incluso polo presidente de Mongolia. comentase que a criatura, hiberna durante a maioría do ano, excepto durante xunio e xulio.

La bestia de Exmoor. Se piensa que esta criatura que aparece en esta foto con forma felina es la responsable de la muerte de más de 200 animales de granja, en un periodo de 5 meses en Exmoor (Gran Bretaña), en 1987. Se la vio en numerosas veces corriendo a velocidades estimadas en 35 km./p/h. E capaz de saltar vallas de casi dous metros de altura sen problema. Non hai indicios de que viva algunha clase de felino de gran tamaño nesa zona.

O home alado, mitade hombre mitade paxaro. O 18 de septembro de 1877, nos Estados Unidos, foi visto un ser human alado sobre Brooklyn, Nova York. Non se dispon máis duns poucos detalles, pero unha figura similar foi observada en setembro exactamente en Coney Island.
As visions de humanoides alados parecen estar máis ampliamente distribuidas arredor do globo que as de aves xigantescas e supostas pterodáctilos. O seguinte informe nos llega dende Vladivostok, no extremo mais oriental da URSS. O 11 de xulio de 1908,
un home que caminaba polas montañas Sijoté-Alin viu o que parecía ser unha huella de pe humano no camiño.O Seu can empezóu a actuar de forma extraña, e escoitou algo que rebulía entre as matas. Ao cabo de varios minutos, o caminante, V. K. Arseniev, arroxóu unha pedra hacia a criatura invisible, e inmediatamente oiu o ruido dun batir de as e viu que algo "grande e escuro" voaba hacia o río. Por desgracia, non puido obter máis detalles a causa da neboa. Máis tarde, cando Arseniev explicou os seus veciños o que había ocurrido, éstos identificaron a criatura coma "un home que podía voar polo aire", caso ben coñecido entre os cazadores da rexión.
Un matrimonio brasileño, los Real, tiveron unha visión máis clara destos seres alados. A principios da década de 1950, camiñaban unha noite por un monte cercano a o mar, na localidade de Pelotas, situada no estado de Río Grande do Sul, cando advirtiron a presencia de "duas aves" xigantescas nos árboles. Ao acercarse máis, as "aves" baixaron ao chán, e a sorprendida parella comprobou que as criaturas medían 1,8 m de altura aproximadamente, e que tiñan unha apariencia humana. Estaban agazapadas no chán coma se observaran a os camiñantes.
Desde Houston (Texas, Estados Unidos) cheganos un extraño informe que describe unha visión todavía máis clara. A noite do 18 de xunio de 1953 foi calurosa, e tres veciños sentaronse no porche dianteiro dunha casa de apartamentos, ao anotecer. A señora Hilda Walker explicou máis tarde: Estábamos charlando, cando levantei a vista e a uns 7 ou 8 metros de distancia vin unha sombra enorme sobre o céspede. Pensei ao principio que tratabase do reflexo ampliado dunha gran polilla iluminada por un farol cercano. Enton a sombra pareceu dar un salto hacia arriba en dirección a unha árbore... puiden velo claramente e advertir que tiña unhas grandes as dobladas xunto os hombros. O seu rededor había unha luz tenue e grisácea.
A sombra foi vista tamén por Howard Phillips e Judy Meyers, quenes describierona como unha "figura de home con as semellantes a as dun morcégo. Levaba unha roupa moi ceñida, de cor gris ou negro. Estivo alí de pe uns 30 segundos, balanceándose na rama da vella árbore. De pronto, a luz empezóu a desvanecerse pouco a pouco". Estiveron de acordo tamén en que media uns 2 metros de altura e levaba unha capa negra, pantalons moi axustados e botas de media cana.
Ao desvañecerse a luz, pareceu coma se a figura tamén desaparecera cun forte ruido siseante.

Dragóns

2008-10-30T03:29:00.000-07:00

Os dragóns sempre foron representados coma enormes serpes ou reptiles provistas de ás que poseen cualidades máxicas ou espirituais. É un animal mitóloxico, algunhas culturas falan de él coma unha besta que só provocaba destrucción, arrasaba todo co seu alento de lume e mataba os homes e mulleres. Outras falan de él coma o ser mais
intelixente e sabio, bondadoso e xusticieiro, unha armonía perfecta entre beleza e fealdad terrorifica.
Representado en culturas tan distantes coma exipcia, china, mayas, aztecas e indostánicas...Fai supoñer que este ser existeu, mais outras opinións dín que este é un mito surxido apartir dos cocodrilos e caimás, ou restos dos dinosaurios.
Moitos eran defensores e protectores de castelos e tesouros.
Podían falar ou comunicarse através do pensamento.Tiñan gran poder máxico, eran moi lonxevos, e algúns inmortais, moitos eran capaces de adoptar a forma dun humano ou animal temporalmente.
Os dragóns viven nun cubil, unha especie de nido que tiñan en covas, montañas... no que tiñan gran cantidade de tesouros. Según os cores o dragón tiña un poder ou outro.
Ainda que hai moitos tipos de dragón (lume, auga, metal, terra, madeira...) Todos presentan unha base de reptil. As suas escamas son tan resistentes e duras como unha boa armadura de metal ou pedra, por iso é tan difícil atravesalo seu corpo, as suas poderosas mandívulas eran capaces de quebrar calquera cousa, os seus dentes afiados cortan coma o diamante tendo ponzoña neles. Tiñan dous pares de pulmóns, un par estaba cheo de gás que saia expulsadoen forme de lume ou de outra substancia. Eran vivíparos, alimentábanse de carne e eran animais de sangue quente, Por último axúdanse para voar de poderosas e resistentes ás.

******CLASIFICACIÓN DE DRAGÓNS XEOGRÁFICAMENTE******CARACTERÍSTICAS E EXEMPLOS******

*DRAGÓNS DE ORIENTE CERCANO: simbolizaban o mal e a ruina.

-Enuma Elish, é unha epopeia do 2000 a. C.,na que a deusa Tiamat é un dragoa que simboliza os océanos e comanda as hordas do mal.cuia destrucción é necesaria para crear un universo ordenado.

-Nas Sagradas Escrituras hebreas o dragón representa o mal, o pecado(serpe que incitou o pecado a eva), a morte e a veces a sabiduría.

-Na mitología persa destaca o caso de Azi Dahaka, un dragón malévolo.

-En Rúmania o dragón geto-daco que tiña cabeza de lobo e cola de serpe era empleado nas imaxes da guerra.

*DRAGÓNS DO LEXANO ORIENTE: Simbolizan as forzas primitivas da naturaleza e o Universo, o poder espiritual supremo, o poder terrenal e celestial, o coñecemento e a fortuna.Considerado coma unha criatura benévola e símbolo de sorte. Viven na auga. O dragón típico do lexano Oriente ten cornos de cervo, cabeza de cabalo, cuello de serpe, garras de águias, orellas de touro e bigotes largos coma os dos gatos. Estos non teñan ás, voan coa axuda da máxia e non escupen lume. Teñen o corpo longo e escamoso.

-Nas lendas chinas hai dragóns que vixilan os ceos, dragóns que traen a lluvia, e dragóns que controlan os ríos e arrollos. Traen a chuvia pra recolección. Por iso o dragón converteuse no símbolo imperial deste país.

*algúns dragóns chinos:
Tianlong: o dragón celestial
Shenlong: o dragón espiritual
Fucanglong: o dragón dos tesouros escondidos
Dilong: o dragón subterráneo
Yinglong: o dragón alado
Jiaolong: o dragón de cornos
Panlong:o dragón con cola, habitante das aguas
Huanglong: o dragón amarelo, nacido do Río Luo

-En Xapón, teñenos por seres sabios, amables e sempre dispostos a axudar, os dragóns foron durante siglos o emblema oficial da familia imperial.Son similares os xineses e coreanos, normalmente teñen tres garras e non teñen ás,son benévolos e conceden desexos.Atribuenselles a capacacidade de voar,o antropormorfismo e habilidades curativas.

-No Himalaya representan a boa sorte

-En corea teñen similares dragóns de carácter positivo.Existen tres subtipos: Yong (rei dos ceos)Yo (dragón do mar,non ten cornos e é confundido cunha serpe polos pescadores)e Kyo (dragón das montañas)teñen 4 dedos nas suas patas, e manteñen varias faccions de animais. describense con cara de camellos e ollos de coellos, panza de ra, patas dun tigre, e o pescozo dunha serpe.

-Dragóns de borneo: Representase con cornos e escamas, o seu espinazo está erizado coma en púas, ten unha perla na garganta a cal representa o poder do sol que reside nel e é a base da sua forza e poder. Esta poderosa perla é a piedra máis sagrada e preciosa, de brillo propio luminoso e é moi pesada, a chaman:“pedra que concede todolos desexos” A perla rixe as mareas,as fases da lua, a choiva, o trono, o relámpago eléctrico e o mesmo ciclo da vida (morte, transformación, renacemento) Os dragóns as veces a escupen,Se se saborean aprezase o mellor e mais fino sabor creado. Quen a posea xamáis poderá abusar dela para o seu beneficio propio só podese usarse para beneficio común da natureza e todalas suas especies (humáns incluidos).O emperador enterouse e tras perder parte do seu exercito loitando co dragon enviou os seus fillos Wee Ping e Wee San.Wee San logrou cambiala perla do dragon por unha imitacion,cando o descubriu lanzáronlle balas e o dragón pensando que era a perla comeu os disparos morrendo.

-En Vietnam, o dragón e considerado o símbolo máis importante e sagrado desta etnia oriental, dende tempos remotos ata a actualidade.Todolos cidadáns vietnamitas descenden dun dragón,este animal e quen manexa a chuvia por iso adorano,pra ter mellores colleitas.O dragón representa o rey,a prosperidade e a anerxía do yang.Eran unha mezcla de cocodrilo,serpe,lagarto e páxaro.

-En cada dinástía o dragón era representado de forma distinta;cambiando a forma e pose da cola,as,garras,cores e corpo.

*DRAGÓNS DE OCCIDENTE/EUROPEOS: O dragón era un ser terrorífico, malvado, poderoso e cruel.Unha das hazañas clásicas dos heroes ( Hércules, Sigurd, San Miguel,San Jorge )era lograr matar un Dragón.Nel vense a serpe e a ave, como a terra e o aire, os cornos representan virilidade e forza, tomando forma de cornos de cervo, cabra,antílope ou touro. Da misma forma a cola é de cocodrilo ou dinosaurio, de peixe ou anguia, e ata de golfiño ou culebra... Sempre se resume na combinación de lume e auga.

-Na mitoloxía xermana incluese ao dragón (Nidhug ou Níðhöggr) entre as forzas do inframundo. Alimentáse das raíces de Yggdrasil, o fresno sagrado que extende as suas raíces a través de todolos mundos.

-Os antiguos escandinavos (os vikingos, paganos), adornaban as proas das suas naves esculpindoas en forma de dragón. Usaban esta decoración creendo que así asustarían a os espíritus (Landvaettir) que vixiaban as costas as que chegaban.

-En Beowulf, un poema épico anglosajón,Un home chamado Beowulf, que liberara o seu pobo dun monstruo mitad muller e mitade diaño, mais tarde xa convertido no rei,loita contra un dragón chamado Grendel, disputa na que ambos morren.

-No Cantar dos Nibelungos (un poema épico medieval anónimo) Sigfrido mata a un dragón chamado fagmir, e ao unxirse coa sua sangue faise inmune a todo mal.

-Para os celtas, o dragón era unha divinidade dos bosques, cuia forza podía ser controlada e utilizada polos magos. Entre os conquistadores celtas da Britania foi símbolo de soberanía, e durante a ocupación romana da isla adornou os estandartes de guerra, convirtíndose nun símbolo heráldico e logo militar.

-Entre os romanos, o dragón era considerado un símbolo de poder e sabiduría. Aínda que en moitas historias gregas e romanas un heróe tiña que loitar contra unha destas criaturas.

-Na mitoloxía grega os dragóns eran seres da natureza,de ultratumba...Os que tiñanse que derrotar heroicamente. Os mais famosos foron: a hidra, ladón e a phyton.

-Para a mitoloxía eslava, o dragón era unha das formas que adoptaba o deus Veles, señor do Mundo Subterráneo, adversario de Perún, deus do trueno. Os machos controlaban o lume,eran benignos. encambio as femias eran malvadas e controlaban a auga. Nalgunhas lendas tiñan multiples cabezas, as e corpo serpentino.

*Turkic (ou Zilant) representaba o conflicto político-racial existente entre
eslavos e turcos.
*zmey en Rusia e Bulgaria, zmiy na Vella Iglexa Eslava, zmaj en Serbia e żmij en
Polonia.
*En Rusia e Ucrania críase na existencia dun dragón chamado Zmey Gorynych, dotado
de tres cabezas capaces de escupir lume, con corpo verde, duas patas traseiras e
un par de patas dianteiras pequenas.En Croacia, Bulgaria, Serbia e Montenegro
representase tamén con 3,7 ou 9cabezas.
*Tugarin Zmeevich: dragón ruso, o seu nome e de orixe turco,símbolo de satanás, na
bandeira da cidade de moscú vese a san jorge matándoo.
*Dragón de Ljubljana, quen protexe con auténtica benevolencia e gran celo a ciudade
homónima; por este motivo representase na bandeira da ciudade.
*En polonia a besta mais popular é o Dragón Wavel ou smok wawelski.vivía cerca das
cavernas do Río Vistula.dacordo co libro de daniel foi destruido por un neno que
lle ofreceu unha cantimplora cun veleno que fixo queste bebera e bebera auga ata
reventar.

-Os cristianos herdaron a idea hebrea do dragón, que aparece no Apocalipsis e en outras tradicións posteriores. No arte cristiano do Medievo simboliza o pecado e se aparece baixo os pies dos santos e mártires representa o triunfo da fe e os reinos cristias sobre o diablo. A lenda de San Jorge eo dragón, mostra claramente este significado. Resentabanse a menudo tamén como representaciones da apostasía, a herexía ea traición, peo tamén de cólera e envidia, presaxiaban grandes calamidades. Significaban a decadencia ea opresión,aínda que sirveron tamén como símbolos pra independencia, o liderazgo ea forza. Os cores determinaron o simbolismo que un dragón tiña. Na viaxe do heroe, os dragóns representaron o obstáculo ou o temor eo paso necesario pra volver ao hogar, e como moitos dragóns presentan tamén a encarnación da sabiduría, nesas tradicións matar a un deles daba acceso as suas riquezas. Outra faceta do dragón na mitoloxía clásica da época caballeresca é o dragón coma guardián que custodia ou rapta princesas nos seus castelos.

-Nas lendas alemáns antiguas protexían tesouros e secretos.

*DRAGÓNS DE MESOAMÉRICA: na Mesoamérica precolombina veneranse as serpes como animal sagrado ea os dragóns serpentinos coma seres divinos.Os dragóns mesoamericanos a menudo son acompañantes de deuses a os que asisten nos seus deberes. Como por exemplo o deus tutelar dos tenochcas, Huitzilopochtli, a quen un dragón de lume asiste coma arma. Algúns deuses responsables da chuvia (excepto Tlaloc) montan dragóns de vento mentras lanzan dardos e frechas as nubes ocasionando a chuvia. Os dragóns de mesoamerica presentan todos corpo de serpe, extremidades con garras, un tocado de plumas como símbolo de divinidade e todos poden voar.

*DRAGÓNS AMERICÁNS:

-Ehecoatl: Dragón do vento, barría co seu alento a terra preparándoa para recibir o regalo da agua diviña, desta manera explicabase o vento que sopla anunciando a inimnente lluvia.

-Mazacoatl: Dragón venado. Este tipo de dragÓns son viciosos, mitade venado mitade dragón, é un ser que desfruta ao seducir a os mortais pra despois devoralos.

-Ocelocoatl: Dragón tigre. Este dragón tigre ten a mitade anterior do corpo como o dun tigre americano ou xaguar e de cintura a punta da cola ten o corpo dun dragón. Este dragón simboliza a terra (tigre) ea auga (serpe)

-Quetzalcoatl: Dragón precioso (debido ao plumaxe relucente do dragón)as plumas eran utilizadas polos pobos indíxenas americanos a maneira de xoias e as plumas de quetzal eran as máis preciosas de todas, de ahí que o término haxa pasado de serpe emplumada a dragón precioso.As plumas eran de brillantes cores onde predomina o verde turquesa, ademáis dun gran tocado de plumas rodeando a sua cabeza a manera de melena.Identificado co deus tolteca Quetzalcoatl foi representado en moitas pezas de barro e adorado en moitas culturas.représsentaba a fertilidade ea terra.

-Xiuhcoatl: Dragón de lume. Este es un dragón color verde turquesa que pode verse nos ceos nocturnos cando cruza o firmamento a toda presa coma estrela fugaz. A sua aparenza é similar a do dragón precioso, pero podese diferenciar xa que nalgunhas ocasións é representado coma roxo con flamas turquesa arredor do seu corpo e con un tocado de largas plumas en vez da melena característica do dragón precioso, ademáis que moi frecuentemente é representado con un cascabel na punta da cola.

-Tepew e Kukumatz: Según as historias do Popol Vuh, Tepew e Kukumatz foron dous deuses dragóns que deron forma e orden a todo o creado polo Corazón do Ceo a partir do caos primitivo. Cabe destacar que Kukumatz comparte moitas características co maya Kukulkán ou o tolteca Quetzalcóatl.

*DRAGÓNS DE SUDAMÉRICA: En torno a os Andes críase no poder que exercían as "serpes do abismo marítimo e da montaña esplendorosa". Estes eran dragóns de grandes proporcións. Os que se veneraban nos Andes centraies difieren daquélas dos extremos do Imperio Inca. As beSTas da maIor parte de Sudamérica estaban ampliamente relacionadas con enormes serpes que se remontaban cas oríxes da humanidade,coincidindo con outras rexións do planeta. Non presentan actitudes semellantes cos dragóns das demais culturas, pero si o seu aspecto. Tales dragóns manteñían unha historia de conflictos entre sí remontandose ao nacemento das culturas americanas.A lenda de Ten Ten e Cai Cai Vilu reflexa isto, ao enfrentarse ambas serpes (Mar e Terra) polo futuro do pobo mapuche.

*O DRAGÓN TURCO lanza lume pola cola e non vuela, asocianse a culebras xigantescas.A sangue deste dragón posúe propiedades médicas, utilizandose pra pocións tanto letais como benignas, parecense os dragóns americáns e asiáticos.

Illuyankas: dragón turco, forma parte da mitoloxía hitita.yace na montaña que vai desde Aleppo ata Kayseri dado que esa cordilleira ten forma de monstruo.
Taru, Deus do Vento e do Clima, intentóu derrotalo con axuda da deusa Inaras eo seu amante humano Hupasiyas.Taru intentou aogar o dragón con chuvia, pero a auga evaporóuse.intentóu entonces quemalo cos raios do sol, pero a enorme sombra do animal absorbeu a luz neutralizando o efecto.Furioso, o dragón arrasou aldeas e matou os habitantes... Deixou gran descendencia de dragons en cráteres e volcans. Illuyankas e seus dragons rodearon o palacio de Inaras, quen os atendeu hospitalariamente alimentandoos ata que éstos quedaron dormidos e hinchados de tanto comer. A deusa aproveitou e con axuda dos aldeanos amarraron as bestas con sogas,para logo quemalos coa axuda do sol.

Algúns Dragóns:

Leviatán - Bestia descrita no libro de Isaías, é Mencionado na biblia con alento que encende os carbones dicindo que da sua boca sale lume (job 41:1 1-34)

Jormundgander -Fillo do deus Loki e a xiganta Angerbode como nai,cando os Æsir enteraronse deste ser maligno,Odín lanzóuno ao mar que rodea Midgard, onde quedará atrapada ata o día da destrucción total (Ragnarok).O enemigo de Jörmungander era o deus Thor. Destacan varios mitos nos que thor intenta cazalo:Hymer e Thor saleron a pescar,Jormundgander colleu o anzol de thor, a xigantesca serpe lanzaba mares de veleno, hymer acobardado cortou o sedal impedindo que esta arrastrase o barco o mar.O último encontro ocurrirá coa chegada de Ragnarök, Jormundgander arrastrarase fora do Océano e envelenará os ceos. Das suas fauces pululara o veleno e reptará entre o lume dos xigantes ata o lugar onde estea Thor para luchar contra él. Éste a matará e caminará 9 pasos antes de caer morto víctima do veleno da serpe.

Uróboros - Dragón serpe representada coa sua cola na sua boca, expresa un ciclo.

Azi Dahaka - Serpe demoníaca da mitoloxía persa zoroástrica.de tres cabezas e seis ollos, personificaba a opresión babilónica contra Irán. Decíase que tiña miles de sentidos, o poder de invocar serpes, escorpions, tormentas e enfermidades. foi vencido polo héroe Thraetaona/Feridun; dado que non podía morrer, foi encerrado e encadenado na montaña Damavand. dise en profecías, que regresará para o Apocalipsis.

Trentren Vilu - Xigantesca serpe da lenda do diluvio araucano na mitoloxía mapuche.

Cetus - O dragón de Poseidón, representa unha constelación no firmamento.

Lindorm - víbora con máns próximas a cabeza,grande boca e as veces representado con pes con garras de falcón ou león, non pode voar e que come cadaveres, descuberta por marco polo na provincia de caraján (suecia)

cuélebre:dragón asturiano alado que coida tesouros e de alento velenoso,vive en covas e crece continuamente,cando envexece as escamas endurecense e agrandanse,o seu tamaño excede a da sua cova e parte ata a mar cuajada,repleta de cuélebres e tesouros.

Balaur e un dragón rumano similar ao eslavo Zmey, de gran tamaño, con as e numerosas cabezas (3, 7 ó 12, dependendo da lenda)aletas y 4pies. O balaur aparece na maioría dos contos de fadas rumans, e un ser malvado –simboliza ao Diaño– e debe ser vencido polo héroe Făt-Frumos para liberar a princesa que ten cautiva.

Zmeu:famoso dragón rumano voador e que exsala lume.Ten pernas e brazos,gran creatividade, utiliza armas.Ten unha pedra preciosa máxica na cabeza brilante coma o sol. Este enamoradizo dragón secostra mozas,pero sempre son rescatadas por cabaleiros.simboliza as forzas destructivas da avaricia e o egoísmo, que resultan finalmente vencidas.Robou unhas mazás de ouro e a lúa e o sol do ceo,pero foron devoltas por Făt-Frumos.

Wyvern - O dragón alado de duas patas representado en escudos de armas medievais.Similar ao cockatrice.As lendas son parecidas as do mítico páxaro árabe roc.Existe unha variante mariña que ten cola de peixe.

Faerie - Moi pequenos só miden 1'-5 'de largo, de calquer cor,grandes ollos,e as mariposa. Son veXetarianos.

Amphisbaena coñecese tamén como Amphisbaina, Amphisbene, Anphisboena, Amphisbona, Amphista, Amphivena e Anphivena - dragón africano con duas cabezas,unha a cada extremo do corpo de serpe, chamado nai das formigas xa que alimentábase delas.desprazábase rodando en círculo.De colmillos velenosos e ollos brillantes,semellante a unha boa, dise que se se colocaba no pescozo dunha embarazada,gozaría dunha boa xestación.

Ladón - Dragón de cen cabezas que protexia as mazás de ouro, hércules tivo que matalo.

O dragón de Wantley - Dragón de Inglaterra que ofrece una peculiar pelexa.

Sirrush - Criatura mesopotámica representada na porta de Istar(en babilon)de pes de agia e patas de león,con corno,cresta e longo pescozo.

Vibria/vibra: dragoa catalana de grandes peitos e pico de páxaro.Escupe lume e coma os demais dragóns cataláns emite un fétido olor co que pudre todo o que toca.

serpe arco iris - Os Aborígenes australianos falan questa serpe era responsable da creación dos seres humans, das terras e os animais. Ten o poder de controlar a chuvia, a auga e de rexenerarse.

dragoncito do Monte Pilatos - Cuia sangue era mortal.De suecia.

El Piasa - dragón páxaro ,de melena de león, pero la cabeza dun human, habita nas aguas do río Mississippi, é de Illinois..

Amphipteres/Anfipteras - Serpe alada emplumada con cabeza de dragón, inofensiva pra os humans. Habitan no oriente cercan ata india. Dicese que en Arabia e Egipto estos pequenos dragons velenosos acabaron nos estómagos das ibis. A sua orixe é exipcio, entre os seus representantes na terra do Nilo temos a :
-Apep (o Apofis grego)
-na versión do demonio exipcio e as deusas serpes Mertseger (guardiana do vale dos reis)
-Buto (aparece protexendo ao faraón, sempre representada na sua coroa)
-Agathos Daimon en fenicia e como os daimones gregos protexen as casa,e un posible recordo venido da costa africana cercana.

Coca - nacida no río miño en galicia, con ás de morcego e cabeza de cocodrilo.Actualmente en redondela (pontevedra) unha festal tradicional ten o nome deste ser, que dise que atacou a Teodoro e Atanasio cando pasaban polas costas gallegas pra ir a enterrar o cadaver do apóstolo Santiago.

naga - dragóns que teñen unha cabeza human do sudoeste de asia, pero o corpo dunha serpe,traballan cos deuses. Guardians da auga e as nubes.poden cambiar de forma a voluntade.Tamén refirense en china con este nome a un dragón de 5 cabezas.

drakes - semellantes o dragón occidental, só que máis pequeno e sen ás, solitarios alimentanse de criaturas pequenas, o seu cor depende do seu habitad (roxo climas calidos...)

Kumaba - asesinado polo cabaleiro gilgamesh, orixen Babilonico.

Drakonteion - dragón insignia dos romanos de Oriente.

Behemot - Mencionado na biblia por jacob coma un ser vexetariano ( job 49:15 - 24)

Derceín - Nombre co que tamen o chamaban os gregos ademais de Dragón.

Pitón/phyton - Serpe que rexía o oráculo, asesinado por Apolo,quen a matou pra facer o seu propio oráculo na isla de Delfos.

Otilau - Nome nativo actual dunha criatura en toda africa de aspecto sempre descrito similar ao pterodactilo, ainda nalgunhas culuras que descoñecen o mundo actual e os dinosaurios.

Kongamato - Nome nativo de Zambia, reptil voador do tamaño dun buitre que ataca barcas nos pantanos.

Zilant - A veces faise referencia a esta criatura coa palabra persa Ajada,é a serpe-dragón máis renombrada de Turquía, Bulgaria e Rusia. Para os rusos, era unha criatura repulsiva, similar aos dragons europeos e persas.Según a crenza se estas serpes-dragóns sobreviven 100 anos transformanse en bondadosas serpes brancas (chamadas Aq Yılan) de influenza beneficiosa e atraen a boa sorte.

Según as creenzas populares, unha enorme serpe-dragón de duas cabezas vive no fondo da auga dos lagos Qaban e ataca os cidadans, outros dín que a serpe xigante transformouse nun espírito chamado Diü, que fundou o reino subacuático do lago. Outras lendas din que Zilant segue tramando cómo vengarse dun cabaleiro que o apuñalou cunha daga envelenada.

Asag: dragón do inferno, demonio da peste e a destrucción. A súa presenza facía hervir as augas e contaminar os ríos. Unhas antiguas tablillas sumerias contan a historia do héroe Nimurta que convencido por un deus derrota o dragón.

Vitra/Vritra/Ahi: dragón-serpe da mitoloxía Védica. Tras ser absorvido polas augas cósmicas obtivo un gran poder, indra, furiosa matouna a raios.Vitra tamén está relacionada co inverno.

Na tradición artúrica ten un valor especial, a constelación do dragón fulgurando no ceo anunciou ao rey Pendragón o nacemento de Arturo e Morgana, e co combate entre o Dragón Roxo eo Dragón Blanco iniciase a trayectoria de Merlin, o mago.

*********Clasificación de dragóns********* E algúns dragóns *********

-os dragons serpes (incluidas as serpes mariñas)
-os semidragons
-Outros Dragóns
-Dragóns dos ceos - os dragons do ceo que incluien ao dragón chino e a Quezalcoalt.
-os neo–dragons entre os que temos a hidra de múltiples cabezas e ao basilisco.

*********Clasificación por cores**********Características***********

Se o dragón era de cores roxas expulsaría lume,estes eran forte e moi agresivos se lles molestaban,vivían en sitios cálidos.

Se era branco/azul sería xeo o que expulsaria,vivína en climas fríos, non eran moi agresivos, e tampouco moi listos, mais eran os mais rápidos.

No caso de ser verde lanzaria veleno ou lume, eran os de maior tamaño e eran moi astutos,vivian en bosques e covas, sa garras eran a sua principal e mortífera arma.

se é azul/violeta controlaria os raios, as suas escamas eran as mais duras e impenetrables, eran moi competitivos.

Se o cor era negro botaria das suas fauces un producto tóxico e que descompoñeria todo o que tocase, eran os mais malvados, crueles e agresivos.

As Fadas

2008-10-16T02:11:00.000-07:00

As fadas eran espíritus que soían adoptar forma de muller ou algún animal. Estaban ligadas a natureza, das que eran coidadoras. Estas fermosas mulleres tiñan un par de
as a súa espalda, podían ser de múltiplos tamaños, os seus cabelos eran de miles de cores e os seus corpos semellaban cristal ou mármore, son esquivas e non era fácil atopalas.
Reuníanse polas noites baixo a lúa para bailar e danzar, A suas doces voces encandilaban os homes, eran divertidas, pícaras, travesas, inocentes e de corazón puro. Haínda que había de moitas clases e algunhas podían parecer malvadas, aínda que elas, so querían divertirse sen pensar nas consecuencias. Hai moitas lendas de que algunhas secuestraban a xente para levalos con elas o mundo das fadas. Simplemente por que lle gustaban, querían divertirse,ou compaña...mesmo relatos de xente que se perdeu no bosque e dicir que unha misteriosa muller colleuno da mán e salvouno... Eran seres polos que no pasaba o tempo, mais podían matalas facilmente, ou morrer de tristeza, hai algúnhas que están ligadas a algo, unha árbore, unhas flores, un animal, estación...e cando este morría a fada tamén o facía, cada unha coidaba con esmero do seu elemento.
hai moitisimas fadas, aqui esta a clasificación por tipos:

-fadas da terra (montes, flores, covas):

Solen ser dulces, a sua morada favorita solen ser ás árbores e as frores,viven en sintonia ca natureza,moitos dos imprudentes que non respetaron o seu medio hoxe apenas poden contalo,encántalles saír pola noite a danzar en forma de desteios de luz (as que habitan en flores son de moi pequeno tamaño). As que viven en cavernas son seres etéreos, adaptadas a terra antes de que o mundo fose mundo, moitos creen que estas damas das cavernas teñen o poder de ver o interior das persoas coñecendo os mais profundos segredos.

-fadas do lume:

Apaixonadas, de forte carácter, ardentes, manexan o lume sen queimarse e con gran arte e precisión... De gran beleza, son espiritos incontrolables...Exemplos: Salamandra (son as mais antiguas e respetadas polas fadas, de gran poder, poden aparecerse en calquera manifestación do lume)

-fadas da auga (ríos, mares, lagoas, fontes):

curiosas por natureza esta criaturas buscan o contacto humano, de espectacular beleza teñen un carácter cambiante, as fadas das lagoas teñen son espíritos doces e serenos mais as que habitan en rios teñen repentinos cambios de humor (dependendo da virulencia coa que transiten as suas augas)Son implacables ante a xente que ensucia as suas augas as que embruxan cos seus encantas para sumerxilos baixo as augas.

-Fadas do aire (fenómenos atmosféricos):

Controlan toda clase de fenómenos atmosféricos, traviesas, responsables e cheas de esperanza e boa voluntade, loitan incansablemente cos elementais para que non causen estragos. Son de mediano tamaño, e vense en forma de luz, vapor, sombras, nubes...
Exemplos: Fylgiar (cultura nórdica, acompáñache dende que naces ata que morres,cando se te descobre dicíndoche de que maneira vas perecer) Fada do arco da vella (de ás multicores, cando o ceo está revolto convence as nubes pra que deixen de chover, cando o consegue o reflexo do seu traxe e as suas ás crean o arco iris) Fada da névoa (contan os ingleses que é ela a encargada de anuncia-la primaveira)Raíña das neves (cruza o mundo levando con ela o frío, a neve, o seu caracter e tan frio coma as xeadas)Sílfide (ninfa do aire, esbeltas, flexibles e rápidas, desprázase livianamente sobre este, están dende nunha suave brisa ata nun devastador furacán)

-outras:

As fadas poden adoptar toda crase de formas , viven nun mundo paralelo o noso, mais están sempre presentes, ligadas a natureza e ao universo manteñen o vinculo que nos os humanos perdemos fai moito tempo, sempre que vexas algún fenómeno extraño e maravilloso non dubides que algunha fada podería estar detrás.

As ninfas

2008-10-14T04:19:00.000-07:00

Na mitoloxía grega, unha ninfa era un membro dun gran grupo de espíritus femininos da natureza, a veces unidas a un lugar ou orografía particular. As ninfas solían acompañar a varios deuses e deusas, e eran con frecuencia o obxectivo de sátiros luxuriosos.
As ninfas son las personificacións das actividades creativas e alentadoras da natureza.
Estaban representadas coma fermosas mulleres núas ou seminúas, doces e bóas, apaixonadas e vengativas.
Según o lugar onde habitaban podían ser:
*Ninfas terrestres(epigeas):

-Agrónomos (campos)
-Alseides (Flores)
-Antriádes (covas)
-Auloníades(pastizales)
-Corícides ou coricias (covas, son as musas clásicas)
-Dríades (bosques)dentro das dríades:
Hamadríades (árboles) ou Melíades o melias (fresnos)
-Hespérides (xardíns e do ocaso)
-Híades (chuvia)
-Limónides ou hénides (prados)
-Napeas (vales de montañas, cañadas)
-Oréades u orestíades(montanas, montes; forman el cortexo de Diana)

*Ninfas das aguas («Efidríades»)
-Oceánides (fillas do Océano; calquer agua, normalmente salgada)
-Nereidas (fillas de Nereo; do mar Mediterráneo)
-Náyades (normalmente da auga doce)dentro delas :
Creneas, crénides (fontes)Limnátides, limníades(lagos) Pegeas(manantiais) Potámides(ríos)

*Outras
-Perimélides (ninfas do gando menor)
-Epimélides (ninfas das ovejas)
-Trías (ninfas proféticas da miel)
-Uranias (ninfas celestes)

O unicornio

2008-10-13T05:04:00.000-07:00

O unicornio é un ser mitolóxico portador de máxia, con forma de cabalo branco, con ollos negros coma o carbón, e que tiña no centro da cabeza un gran corno perlino de propiedades máxicas e que podía sanar e otorgaba a maxia se te tocaba, a sangue deste animal tan forte, fermoso, veloz e máxico daba a xuventude, pero matar a un unicornio era unha condenación. Dise que a única forma de matalo é arrancarlle o corno através dun ritual máxico xa que e de pura máxia e é irrompible. A diferencia entre machos e femias e que os machos teñen unha pequena barba de chivo. As veces represétase con patas de cervo e cola de león ou xabalí. As persoas que ven un unicornio dotaselle de unha cualidade especial coma a premonición, a curación...É un animal bondadoso e esquivo, solitario, libre pero tamén podía volverse furioso. só se deixa ver cando él quere, tiñan especial agarimo polas mulleres xa que estas o amansaban. Adoita vivir en valles, cerca de manatiais, gardan un prezado tesouro que só ofrecen a uns limitados elexidos.

Existen 3 epóteses sobre o orixe do unicornio:
-o trece de xuño de 2008 encontrouse no parque do prado, en italia, os restos dun cervo cun so corno no centro da cabeza, podería haber mais que deran incapé a este ser.
-os pobos viquingos comerciaban con cornos de narval en europa, representabase a este animal coma un anicornio marino.
-os romanos, gregos e macedonios contaban de ver na india animais de un só corno, probablemente rinocerontes índicos.

As primeiras versios do mito do unicornio:
-O médico grego Ctesias, historiador grego do siglo V a. C., narrou que durante as suas expedicións a India, víu un animal silvestre coa aparencia dun cabalo, pero co corpo albo, a cabeza púrpura e os ojos de cor azul intenso. O corno desta besta, era negro coa punta roxa e a base branca,tiña propiedades medicinais que permitían sanar problemas estomacales, epilepsia ou envenenamientos. Estas narracións datan do 400 a.c
-Durante a idade media os nobres enviaban cazadores a India a que lles trouxeran o corno deste animal, comíano nas comidas en forma de pó, para ter mais lonxevidade e era moi apreciado para previr os envenenamentos. Pagábanse cifras astronómicas por un destes cornos. pra as cazas destes exemplares os cazadores lebaban unha muller virxe con eles como cebo. Aínda que había xente que podía buscalo toda unha vidda e non atopalos.