Son a figura mais representativa de Galicia, son bruxas que realizan conxuros, poden ser bós (realizados por curandeiras e sabias coñecidas entre o pobo, ainda que lles tiñan medo acudían sobre todo por desordes sexuais, para solicitar danos contra enimigos, falar cos mortos...) ou malos (realizados polas bruxas que lle rinden culto o diaño en rituais nocturnos no medio do monte coñecidos coma aquelarres onde arredor do lume esperaban o demo, representado coma un macho cabrío coa mitade do corpo dun humano. Parodiaban a eucaristía utilizando as entrañas dun neno ea sangue dun gato negro) Podían ser dende vellas arrepiantes a mozas hermosas, todas disque venderón a sua alma o demo e lle prometeron adoración a cambio de esos poderes sobrenaturais. Son famosas polo coñecido "mal de ollo" un feitizo as veces involuntario que consistía en que unha bruxa te mirara a os ollos mentres pensa en multitude de desgracias que lle gustaría que lle ocorresen a víctima.
A inquisición perseguiunas durante moito tempo, sometendoas a torturas crueis, que na maioría dos casos remataban coa queima destas na fogueira. Moitas mulleres foron condenadas e moitas morreron inxustamente, xa que calquera persoa podía acusar.
Vela aquí algunhas mulleres procesadas en galicia:
Maria Soliña: Orixinaria de Cangas, María perdeu o seu pai e o seu home vítimas dos piratas turcos que atacaban as costas Galegas en 1617, Moitas mulleres defenderon as súas casas e pobos, entre elas María, Non atopei o porque pero moitas destas mulleres foron despois acusadas de seren meigas e xulgadas pola Inquisión, xunto coas súas compañeiras María Soliña foi encarcerada e torturada aínda que non morreu vítima da fogueira como moitas outras, a loucura, a fame e a miseria foron as que remataron coa súa vida, Os seus restos foron sepultados lonxe de lugar sagrado, polo que non se sabe onde está o seu corpo.
Ana de Castro: Xulgárona en dúas ocasións, en 1626 e en 1651. No primeiro proceso declararon contra dela 26 testemuñas, aínda sendo a muller do alcalde de Pontevedra. Unha das testemuñas declarou que lle mostrou no poso dun vaso de viño o paradoiro dun leitón que perderá. Ana non confesou, nin baixo tortura delicto algún, so dixo ter curado algunhas persoas invocando a Xesús. Declarárona “feiticeira, embusteira e adiviñadora” sendo condeada a desterro durante 6 anos, 200 lategazos e a vestir hábito de penitente, fórona azoutando mestres percorría Santiago montada nun burro. En 1651 foi presa de novo por reincidir como feiticeira onde foi de novo torturada e condenada a douscentos azoutes e ao desterro de Galicia durante dez anos.
Lucía Fidalgo: Lucia e a súa nai eran naturais de Lugo, non tiñan pertenzas e sobrevivían sobre todo da prostitución.Cando morreu súa nai Lucía tamén ia pedindo polas casas. A dona dunha destas casas foi quen a denunciou porque cando estivera a pedir unha das súas porcas deixou de dar de mamar os leitóns. Asustada, contou toda a súa vida e como a súa nai a vendera de pequena ao demo. Ameazada coa fogueira, dixo que lle botara o mal de ollo aos leitóns e ofrecíase a desfacer o meigallo se a deixaban libre. Quedou en liberdade pero en 1646 foi denunciada de novo. Tiña 26 anos e o seu grao de pobreza era tal que o tribunal de Santiago decidiu non abrir informe sobre a denunciada. O mesmo aconteceu ao ano seguinte. Cando Lucía tiña trinta anos, prosperou unha denuncia contra ela, en 1650 foi condenada a douscentos azoutes e ao desterro durante seis anos.
María Rodríguez: Orixinaria de Portugal, foi xulgada en Tui no ano 1577, onde a torturaron salvaxemente, despois disto foi enviada a Santiago,agardaron a súa recuperación e foi torturada de novo onde confesou coñecer o Demo e que lle entregara a súa alma e corpo, prometendo que non tería mais contactos con él, sentenciárona a 200 azoutes, pintado o seu corpo e o seu hábito coas insignias das meigas; desterrándoa lonxe de Santiago. Ao cabo de dous anos foi detida de novo pola Inquisición en Portugal acusada de reincidir, confesando ela que non se puidera resistir. María tiña trinta e oito anos cando foi consumida polo lume nunha fogueira pública na praza do Campo —hoxe praza de Cervantes— de Santiago
graciñas ao bolg da fada branca polos datos!!
viernes, 6 de marzo de 2009
lunes, 2 de marzo de 2009
Quimera
Na mitololoxía grega era un monstro horrendo filla de Tifón e de Equidna, vagaba polas rexións de Asia menor aterrorizando a poboación e engulindo animais e rebaños. Foi nai con Orto da esfinxe e do león de Nemea.
Quimera procede do grego macho cabrio, pode ser que tras este mito estea unha batalla real contra un bandido ou ladrón. Quimera se usa metaforicamente pra describir cousas que teñen atributos combinados procedentes de outras fontes. Ousexa un híbrido.
As descripcións sobre estes ser son variadas, pero todas coinciden en que escupía lume e era moi veloz. O seu corpo estaba formado polo corpo dunha cabra, os cuartos traseiros dun dragón ou serpe e a cabeza dun león, pode representarse tamén con tres cabezas, a de león, unha de macho cabrio que se do lomo, e unha serpe que nace na cola.
Quimera foi derrotada por Belerofonte coa axuda de Pegaso (o cabalo con ás) polas ordes do rei lobates de Lidia. Hai varias descripcións da morte; algunhas dín que belerofonte atravesouna cunha lanza, e outras sosteñen que matouna cubrindo a lanza con plomo, meteu a lanza na boca da besta, o cal fundiuse o ser exposto a ardente respiración da quimera desfacéndolle as entrañas.
Quimera procede do grego macho cabrio, pode ser que tras este mito estea unha batalla real contra un bandido ou ladrón. Quimera se usa metaforicamente pra describir cousas que teñen atributos combinados procedentes de outras fontes. Ousexa un híbrido.
As descripcións sobre estes ser son variadas, pero todas coinciden en que escupía lume e era moi veloz. O seu corpo estaba formado polo corpo dunha cabra, os cuartos traseiros dun dragón ou serpe e a cabeza dun león, pode representarse tamén con tres cabezas, a de león, unha de macho cabrio que se do lomo, e unha serpe que nace na cola.
Quimera foi derrotada por Belerofonte coa axuda de Pegaso (o cabalo con ás) polas ordes do rei lobates de Lidia. Hai varias descripcións da morte; algunhas dín que belerofonte atravesouna cunha lanza, e outras sosteñen que matouna cubrindo a lanza con plomo, meteu a lanza na boca da besta, o cal fundiuse o ser exposto a ardente respiración da quimera desfacéndolle as entrañas.
martes, 17 de febrero de 2009
os orcos, goblins, trasgos.
Características Comuns:
Os Orcos, na literatura fantástica e nos xogos de rol, son criaturas humanoides de pel de tonos verdosos. son igual de altos que un human, o doble de anchos e de constitución máis forte. Na sua maioría presentan algunha malformación no corpo. Os seus ollos poseen un resplandor roxo que brilla na oscuridade. Poseen unha mandíbula inferior prominente, sendo frecuente encontrar individuos cuns grandes colmillos inferiores visibles e marcados.Debido a sua constitución forte, a maioría dos orcos son guerreiros formidables, con unha resistencia ao dolor sobrehumana.De vidas cortas, xa que solen morrer pronto debido as debidas desputas entre eles, pero tamen son propensos a enfermidades, e cousas típicas dos homes.
os orcos pronuncian mediante gruñidos, cunha voz profunda. O seu linguaxe é o orkish, composto por corrupcions de outras linguas. A variación dentro do orkish entre as diferentes tribus e tipos de orcos é tan grande que polo xeneral acababan cun intercambio de golpes. Tamén falaban a lingua común. Os habitos de hixiene son pesimos e en temas alimenticios comen alimentos nauseabundos, formados a base de carne podrida (puidendo ser propia carne orca xa que son dados ao canibalismo, de humans ou de calquera que se lles cruze). A menudo, as tribus orcas reúnense e emigran en grandes hordas. para eles guerrear é o máximo pracer. Teñen pouca intelixencia, pero son astutos, esa pouca intelixencia xunto a sua predisposicion a matar fainos feros guerreiros, debido a esto son facilmente manipulables por outras razas que incentíbanas e prometenlles cousas en pos de ter baixo o seu dominio e servicio. Conseguian eles os materiais necesarios pra crear armaduras e armas (bastante toscas)
A sociedade orca está estructurada en clanes ou tribus, sendo sempre o miembro máis forte de entre todolos o xefe tribial. Normalmente sempre contan con algún chamán entre eles. A forza bruta é sempre o factor decisivo en cuestions de disputa, o cual, xunto ao carácter territorial destos, sole ser motivo de frecuentes enfrentamentos entre tribus rivais orcas ou con tribus goblinoides as cales solen compartir as mesmas zonas de caza. Dado o seu carácter hosco e belicoso fan incursiones en poboacions humanas as que tratan sen ningunha clase de misericordia.
A palabra orco foi inventada por Tolkien e nace dunha palabra antigua que significa "monstruo". Están baseados nos Trasgos do folclore celta. Nos mitos romanos a palabra "orco" é sinónimo de inframundo e as veces tamén se lle chama así a un xigante fillo de Plutón.
Parentes dos orcos:
trasgos, a orixe deste mito é céltico-romano e proven do norte de Europa criatura mitolóxica presente na tradición de moitas culturas do norte de España, como pode ser a asturiana (trasgu) ou a montañesa, e presente en xeneral na cultura española.
Noutros lugares de Europa tamén é comparado como gnomo, silfo, kobold...
Na literatura a veces dise que é unha especie de orco das montañas, mais debíl que os demais e aos que a luz do sol lles lastimaba, pois non a toleraban.
Na Cantabria, os trasgos son uns pequenos duendes de cara negra e ollos verdes que habitan nos bosques e cuia actividade é burlar as persoas e facerlles gamberradas. A súa vestimenta componse de follas de árbores e musgo coas cales ocultanse dos humáns.
Na mitoloxía asturiana(trasgu) e na galega reresentase como un duende casero, un homiño pequeno, coxo dunha perna e cun gorro roxo puntiagudo e un abuxeiro na palma da mán. Travesos, curiosos e orgullosos. dedicanse a revolver nas cociñas, rompendo cousas e desordeando, é recomendable poñer unha cunca con granos de arroz polas noites, debido a sua curiosidade pasaránse a noite entretidos contando os grans, Para desfacerse dele hai ou ben que quitarlle o gorro (así él fará pola noite as tarefas do hogar) ou encargarlle facer algunha tarefa que él non sexa capaz de facer, así vergonzoso e orguioso non volverá.
semi orcos e homes-orcos. Son duas razas que teñen mais ou menos mezcla de orcos con homes. E soportaban a luz pero eran moi tontos os primeros e débiles os segundos.
Uruk-hai pel negra, ao igual que a sangue, e ollos de lince; eran case tan altos comoa os homes e non lle temían a luz. Eran máis fortes e resistentes que os orcos menores, y más temibles en el combate.
Goblins: Os seus parentes menores, de tamano máis pequeno que os orcos 1,2 metros, de nariz achatada e pel brilante. pesan arredor de 35 kilos. Todos os goblins posuen colmillos e teñen unha sangue velenosa. Son criaturas desagradables, brutos, rastreiros, sen honor estes seres so desexan roubar, matar, comer e durmir, ainda que claro, existen algunhas excepcions. Os goblins son usados habitualmente por outras razas, estes son aduladores sinvergoñas e hipócritas. Pero sempre almacenarán rencor estarán desexosos dunha traición. Ao non mirar mais que pra os seus intereses mentirán, roubarán pra conseguir os seus intereses.
Hobgoblins: miden 2 metros de altura e pesan cerca de 110kilos. De cara angulosa teñen o mismo rostro que os goblins pero en escala mais grande.
Bugbears: de 2,2 metros de altura e peludos son capaces de transportar mais de 150 kilos. No folclore Inglés dedicábanse a asustar a os nenos, vivían nos bosques.
Os Orcos, na literatura fantástica e nos xogos de rol, son criaturas humanoides de pel de tonos verdosos. son igual de altos que un human, o doble de anchos e de constitución máis forte. Na sua maioría presentan algunha malformación no corpo. Os seus ollos poseen un resplandor roxo que brilla na oscuridade. Poseen unha mandíbula inferior prominente, sendo frecuente encontrar individuos cuns grandes colmillos inferiores visibles e marcados.Debido a sua constitución forte, a maioría dos orcos son guerreiros formidables, con unha resistencia ao dolor sobrehumana.De vidas cortas, xa que solen morrer pronto debido as debidas desputas entre eles, pero tamen son propensos a enfermidades, e cousas típicas dos homes.
os orcos pronuncian mediante gruñidos, cunha voz profunda. O seu linguaxe é o orkish, composto por corrupcions de outras linguas. A variación dentro do orkish entre as diferentes tribus e tipos de orcos é tan grande que polo xeneral acababan cun intercambio de golpes. Tamén falaban a lingua común. Os habitos de hixiene son pesimos e en temas alimenticios comen alimentos nauseabundos, formados a base de carne podrida (puidendo ser propia carne orca xa que son dados ao canibalismo, de humans ou de calquera que se lles cruze). A menudo, as tribus orcas reúnense e emigran en grandes hordas. para eles guerrear é o máximo pracer. Teñen pouca intelixencia, pero son astutos, esa pouca intelixencia xunto a sua predisposicion a matar fainos feros guerreiros, debido a esto son facilmente manipulables por outras razas que incentíbanas e prometenlles cousas en pos de ter baixo o seu dominio e servicio. Conseguian eles os materiais necesarios pra crear armaduras e armas (bastante toscas)
A sociedade orca está estructurada en clanes ou tribus, sendo sempre o miembro máis forte de entre todolos o xefe tribial. Normalmente sempre contan con algún chamán entre eles. A forza bruta é sempre o factor decisivo en cuestions de disputa, o cual, xunto ao carácter territorial destos, sole ser motivo de frecuentes enfrentamentos entre tribus rivais orcas ou con tribus goblinoides as cales solen compartir as mesmas zonas de caza. Dado o seu carácter hosco e belicoso fan incursiones en poboacions humanas as que tratan sen ningunha clase de misericordia.
A palabra orco foi inventada por Tolkien e nace dunha palabra antigua que significa "monstruo". Están baseados nos Trasgos do folclore celta. Nos mitos romanos a palabra "orco" é sinónimo de inframundo e as veces tamén se lle chama así a un xigante fillo de Plutón.
Parentes dos orcos:
trasgos, a orixe deste mito é céltico-romano e proven do norte de Europa criatura mitolóxica presente na tradición de moitas culturas do norte de España, como pode ser a asturiana (trasgu) ou a montañesa, e presente en xeneral na cultura española.
Noutros lugares de Europa tamén é comparado como gnomo, silfo, kobold...
Na literatura a veces dise que é unha especie de orco das montañas, mais debíl que os demais e aos que a luz do sol lles lastimaba, pois non a toleraban.
Na Cantabria, os trasgos son uns pequenos duendes de cara negra e ollos verdes que habitan nos bosques e cuia actividade é burlar as persoas e facerlles gamberradas. A súa vestimenta componse de follas de árbores e musgo coas cales ocultanse dos humáns.
Na mitoloxía asturiana(trasgu) e na galega reresentase como un duende casero, un homiño pequeno, coxo dunha perna e cun gorro roxo puntiagudo e un abuxeiro na palma da mán. Travesos, curiosos e orgullosos. dedicanse a revolver nas cociñas, rompendo cousas e desordeando, é recomendable poñer unha cunca con granos de arroz polas noites, debido a sua curiosidade pasaránse a noite entretidos contando os grans, Para desfacerse dele hai ou ben que quitarlle o gorro (así él fará pola noite as tarefas do hogar) ou encargarlle facer algunha tarefa que él non sexa capaz de facer, así vergonzoso e orguioso non volverá.
semi orcos e homes-orcos. Son duas razas que teñen mais ou menos mezcla de orcos con homes. E soportaban a luz pero eran moi tontos os primeros e débiles os segundos.
Uruk-hai pel negra, ao igual que a sangue, e ollos de lince; eran case tan altos comoa os homes e non lle temían a luz. Eran máis fortes e resistentes que os orcos menores, y más temibles en el combate.
Goblins: Os seus parentes menores, de tamano máis pequeno que os orcos 1,2 metros, de nariz achatada e pel brilante. pesan arredor de 35 kilos. Todos os goblins posuen colmillos e teñen unha sangue velenosa. Son criaturas desagradables, brutos, rastreiros, sen honor estes seres so desexan roubar, matar, comer e durmir, ainda que claro, existen algunhas excepcions. Os goblins son usados habitualmente por outras razas, estes son aduladores sinvergoñas e hipócritas. Pero sempre almacenarán rencor estarán desexosos dunha traición. Ao non mirar mais que pra os seus intereses mentirán, roubarán pra conseguir os seus intereses.
Hobgoblins: miden 2 metros de altura e pesan cerca de 110kilos. De cara angulosa teñen o mismo rostro que os goblins pero en escala mais grande.
Bugbears: de 2,2 metros de altura e peludos son capaces de transportar mais de 150 kilos. No folclore Inglés dedicábanse a asustar a os nenos, vivían nos bosques.
jueves, 12 de febrero de 2009
a santa campaña e outras procesións
É unha procesión descrita de mortos ou ánimas en pena que pola noite percorre os camiños dunha parroquia, a procesión vai encabezada por un vivo portando unha cruz e un caldeiro de auga bendita seguido polas ánimas con cirios.
A persoa viva, dependendo do sexo do patrón da parroquia pode ser home ou muller. Tódalas noites apartir das 12 levará sobre a suas costas a pesada cruz, volvendose día a día mais pálido, fraco e enfermizo sen saber porqué xa que non recordará nada do que fai polas noites. O portador non pode volve-la cabeza a procesión nin renunciar o seu cargo, só ficará ceibo se durante a procesión atópanse a outra persoa, se esta non realiza ningún de estes métodos para protexerse pasará a ocupar o seu cargo:
-Apartarse do camiño da compaña, ignorandoos e sen mirarlles.
-Facer un círculo coa estrela de Salomón o unha cruz dentro e entrar nél.
-rezar ignorando o son da campá.
-Tirarse boca abaixo e esperar sen moverse, ainda que a compaña pase por enriba.
-xamáis se debe tomar unha vela que nos atenda algún difunto da procesión, pois este xesto condena a formar parte dela. Enfermando os poucos días e morrendo a semana seguinte.
-a Santa Compaña non poderá capturar a alma do mortal que se cruza con ela si éste fica nos peldaños dun "cruceiro" situados nos cruces de camiños o se portas unha cruz e a esgrimes a tempo.
O aspecto dos mortos varía según a zona, mais normalmente van descalzos, con sudarios, ocultandose baixo carapuchas negras, cada un leba unha vela prendida. A procesión dividese en duas hileiras, na cabeza vai o espectro maior chamado estadea e diante deste o portador da cruz. Camiñan emitindo rezos, cantos fúnebres e tocando unha pequena campana.
A sua aparición está reñida coa morte, as causas de que aparecen son:
-Para reclamar a alma de alguen que morrerá pronto. A lenda que dí que quen recibe a visita da Compaña morirá no prazo dun ano.
-Para reprochar os vivos,fallas ou erros cometidos. Se a falla é especialmente grave, o mortal recibiría a visita da Compaña pra que a encabece, condenado así a vagar ata que outro mortal o reemplace.
-Para anuncia-la morte dun coñecido.
-Para cumprir unha pena imposta por algunha autoridade do mais alá.
A Santa Compaña coñécese tamén cos nomes de:
-Procesión das ánimas: aplicado especialmente no sur de Galicia, sobre todo en Ourense.
-Hoste: aplicado nalgures ao formar a comitiva unha especie de hoste ou mesnada.
-Estantiga ou estandiga: considerada unha derivación de «hoste antiga» ou «Inimigo antigo».
-Estadea: derivación probable de «estadal», o cirio usado para iluminar aos difuntos.
-Pantaruxada: nome infrecuente.
-Pantalla: en opinión de Vicente Risco, fusión dos términos «Pantasma» e «Espantallo».
-Visión: aparición.
-Visita: en clara referencia á intencionalidade da aparición.
Outras procesións:
-procesión das Xás ou das Xans:Na galiza rural, procesión de almas de persoas vivas, as cales pouco a pouco iránse debilitando sen atopar explicación ata morrer. Polas noites a súa alma abandona o corpo pra participaren na procesión.
-Güestia: en Asturias,procesión tamén coñecida como bona xente. É un grupo de personas encarapuchadas (normalmente pantasmas de familiares mortos da víctima)que acercanse a casa dun enfermo moribundo, dan tres voltas a casa e entón o enfermo morre.Disque que van exclamando "Andad de día que la noche es mía".
-Corteju de Genti de Muerti:En Hurdes, Extremadura chámaselle así a un par de xinetes que causan o pánico no pobo, que os ve cae morto.
.jpg)
-La estadea: En zamora, refírese a unha muller sen rostro e olor a humidade de sepulcro que vaga polos cementerios e camiños aparécendoselle a quenes van morrer.
-Procesión das ánimas: aplicado especialmente no sur de Galicia, sobre todo en Ourense.
-La hueste de ánimas: en León.
jueves, 5 de febrero de 2009
bruxas, feiticeiras, magos...
A BRUXERÍA é o conxunto de creenzas, coñecementos e actividades atribuidas a certas persoas que están supostamente dotadas de certas habilidades máxicas que emprean coa finalidade de causar dano.
O concepto BRUXA foi reivindicado por certas sectas e relixións dende o século XX para designar a todas aquelas persoas que practican certo tipo de máxia, tanto maléfica (maxia negra) coma benéfica (maxia branca) o ben os adeptos dunha determinada rexión.
O seu uso mais excesivo emprégase para designar en certas sociedades aos magos e CHAMÁNS.
O sentido orixinal da palabra MAGO,referíase os integrantes dunha tribu que logo convertiríanse en sacerdotes persas que practicaban a astroloxía, a demonoloxía e a maxia, no século I foron recoñecidos coma homes sabios e adiviños. A igrexa faría que os significado variase a persoas que practican a bruxeria debido os rituais relixiosos non cristianos. En épocas recentes o título de "Mago" asignouse a os artistas que practican o ilusionismo, simulando poderes especiais, con obxetivos recreativos. Esta "maxia" entra a formar parte das artes escénicas contemporáneas.
O FEITIZO ou CONXURO é un acto máxico que pretende producir efectos sobre a realidade mediante procedementos sobrenaturais de carácter litúrxico ou ritual. Cando o obxectivo do feitizo é adiviñar o futuro denominase sortilexio e cando busca someter a voluntade de outra persoa u obxecto, é un encantamento.
O feitizo procede das crenzas máxicas do Neolítico e ven practicándose desde enton, a veces de manera aberta e outras clandestina. Era común en sociedades paganas, constituíndose en actos oficiais de masas promovidos polas autoridades;O feitizo foi perseguido baixo a acusación de bruxería, o feitizo consiste na representación simbólica do efecto que se pretende conseguir baixo a invocación dunha deidad. Nos seus oríxes e nalguns casos da cultura popular, é un acto instantáneo sen unha forma común. Tanto é así que supostamente pode executarse incluso de manera involuntaria, como certas formas de mal de ollo.Non obstante, en creenzas paganas desarroladas adquireu e mantén unha estructura xeneral que consta de seis partes:
-preparación
-Apertura
-Invocación
-Execución
-Sacrificio
-cerre
Na LITERATURA existe tres tipos de feiticeria:
-Con varita ou bastón. Necesitase este instrumento para canalizar a maxia, que realizase acompañado dunhas palabras máxicas e determinados movementos.
-practicada en escolas. basease na manipulación da maxia mediante unha serie de fórmulas, xeneralmente nun idioma arcano ou simplemente especial, para conseguir uns efectos.
-a que se dá na natureza. É unha modificación das forzas naturais para conseguer os efectos desexados. Os practicantes desta clase de maxia non necesitan manexar ningún idioma especial para usala, ainda que se solen coñecer profundamente a naturaleza pra saber como aplicar mellor a enerxía, con menor traballo e mellores efectos. A forza necesaria pra este tipo de feitizos pode provir de moi distintas fontes.
O concepto BRUXA foi reivindicado por certas sectas e relixións dende o século XX para designar a todas aquelas persoas que practican certo tipo de máxia, tanto maléfica (maxia negra) coma benéfica (maxia branca) o ben os adeptos dunha determinada rexión.
O seu uso mais excesivo emprégase para designar en certas sociedades aos magos e CHAMÁNS.
O sentido orixinal da palabra MAGO,referíase os integrantes dunha tribu que logo convertiríanse en sacerdotes persas que practicaban a astroloxía, a demonoloxía e a maxia, no século I foron recoñecidos coma homes sabios e adiviños. A igrexa faría que os significado variase a persoas que practican a bruxeria debido os rituais relixiosos non cristianos. En épocas recentes o título de "Mago" asignouse a os artistas que practican o ilusionismo, simulando poderes especiais, con obxetivos recreativos. Esta "maxia" entra a formar parte das artes escénicas contemporáneas.
O FEITIZO ou CONXURO é un acto máxico que pretende producir efectos sobre a realidade mediante procedementos sobrenaturais de carácter litúrxico ou ritual. Cando o obxectivo do feitizo é adiviñar o futuro denominase sortilexio e cando busca someter a voluntade de outra persoa u obxecto, é un encantamento.
O feitizo procede das crenzas máxicas do Neolítico e ven practicándose desde enton, a veces de manera aberta e outras clandestina. Era común en sociedades paganas, constituíndose en actos oficiais de masas promovidos polas autoridades;O feitizo foi perseguido baixo a acusación de bruxería, o feitizo consiste na representación simbólica do efecto que se pretende conseguir baixo a invocación dunha deidad. Nos seus oríxes e nalguns casos da cultura popular, é un acto instantáneo sen unha forma común. Tanto é así que supostamente pode executarse incluso de manera involuntaria, como certas formas de mal de ollo.Non obstante, en creenzas paganas desarroladas adquireu e mantén unha estructura xeneral que consta de seis partes:
-preparación
-Apertura
-Invocación
-Execución
-Sacrificio
-cerre
Na LITERATURA existe tres tipos de feiticeria:
-Con varita ou bastón. Necesitase este instrumento para canalizar a maxia, que realizase acompañado dunhas palabras máxicas e determinados movementos.
-practicada en escolas. basease na manipulación da maxia mediante unha serie de fórmulas, xeneralmente nun idioma arcano ou simplemente especial, para conseguir uns efectos.
-a que se dá na natureza. É unha modificación das forzas naturais para conseguer os efectos desexados. Os practicantes desta clase de maxia non necesitan manexar ningún idioma especial para usala, ainda que se solen coñecer profundamente a naturaleza pra saber como aplicar mellor a enerxía, con menor traballo e mellores efectos. A forza necesaria pra este tipo de feitizos pode provir de moi distintas fontes.
martes, 3 de febrero de 2009
Pegaso
Na mitoloxía grega Pegaso (en grego Πηγασος) era un cabalo branco con ás.
Pegaso naceu da sangue derramada pola gorgona Medusa cando Perseo lle cortou a cabeza.Unha característica do seu vo é que cando o realiza, move as patas como se en realidade estivera correndo polo aire.
Vivía no monte Helicón, ao poco tempo de nacer deu unha coz nunha roca do monte e nese lugar naceu unha fonte que serviu de inspiración aos deuses e desde aquela as musas e deuses coidábano e alimentábano en inverno.
Como era un cabalo máxico moitos quixeron posuilo, mais ningún o conseguía,ata que un día Belerofonte, príncipe de corinto, pideulle axuda a deusa Atenea pra capturalo, esta regaloulle unhas bridas de ouro coas que domaria a pegaso. Belerofonte foi cas bridas o campo preferido de pegaso, encontrouno pacendo tranquilamente e cando se lle acercou deixouno montar sen resistirse. Pegaso axudaría a Belerofonte a triunfar nas suas aventuras contra a quimera e as amazonas. Pero Belerofonte volveuse orguioso e ambicioso, paseábase montado en pegaso dicindo que podía voar coma os deuses. Foi tanta a súa osadía que un día quixo subir ao monte olimpo a dicirlle a Zeus que o fixera Deus. Cando zeus veu as suas intencións enfadouse e fixo que un mosquito picara a Pegaso quen tirou a Belerofonte ao chán dende o olimpo, quedando lisiado e condenado a vagar apartado do mundo toda a sua vida recordando a gloria pasada.
Pegaso quedouse a vivir no monte Olimpo, axudando a Zeus a levar os raios, en agradecemento, Zeus convirteuno na constelación de Pegaso.
Según as fontes clásicas, Perseo non llegóu a voar montado en Pegaso, xa que voaba grazas a unhas sandalias con ás, sen embargo, moitos artistas renacentistas o representaron voando neste cabalo.
A lenda de Pegaso puido haber influido na formación da figura do buraq na tradición islámica.
viernes, 9 de enero de 2009
elfos
Os elfos son seres da mitoloxía nordica e xermánica que inicialmente foi considerado unha raza de deuses menores, representativos da fertilidade eran representados como homes e mulleres de gran beleza e aperencia fráxil, de gran rapidez e forza, eran lonxevos ou inmortais, posuian poderes maxicos, e vivian en bosques, covas ou fontes.
ELFOS NA MITOLOXIA NÓRDICA
Na Saga de Thidrek unha raiña humana sorprendese ao descubrir que o amante que a deixou embarazada e un elfo. Na Hrólfs saga kraka un rei chamado Helgi viola e embaraza a unha elfa vestida de seda.
Consecuentemente, a cruza entre elfos e humanos e posible na antigua creenza nórdica. A raiña humana que tivo un amante elfo deu a luz ao héroe Högni, e a elfa que foi violada por Helgi deu a luz a skuld era medio-elfa e moi habilidosa na hechicería (seid),a tal punto que era case invencible en batalla.
Describense como seres semi-divinos asociados a fertilidade e ao culto os ancestros. Desta forma, a noción do elfo asemellase a creenza animista en espíritus da naturaleza e dos mortos.
"Alí [no ceo] hai un lugar que e chamado fogar dos elfos (Álfheimr). As personas que viven alí son chamadas elfos da luz (Ljósálfar). Pero os elfos escuros (Dökkálfar) viven baixo terra, e non se asemellan en aparienzia a eles - e tampoco asemellanse na realidade. os elfos da luz son máis brillantes que a aparenza do sol, pero os elfos escuros son máis negros que a oscuridade en sí." (Snorri, Gylfaginning 17, Edda prosaica)
ELFOS NA MITOLOXÍA XERMANOS
Os elfos orixinarios, eran lixeiras criaturas que vivían no ceo durante a época do paganismo xermanico, e pode que haxa incluido elfos escuros ou ananos subterráneos. No folclore post-cristiano comenzaron a ser descritos como pícaros maliciosos que podían provocar enfermidades no ganado e na xente, e ademáis provocar malos sueños.No folclore de Dinamarca e Suecia aparecen moi ocasionalmente reis elfos, pero hay unha predominancia de mulleres elfas. Na épica xermana media de Nibelungenlied, un anano chamado Alberich "elfo soberano" contribue ainda máis na confusión entre elfos e ananos. A través do francés Alberon, a palabra entróu ao idioma inglés como Oberón – rey dos elfos e as fadas na obra de Shakespeare, El sueño de una noche de verano. A lenda de Der Erlkönig parece orixinada nunha época reciente en Dinamarca na que Goethe baseou o seu poema en "Erlkönigs Tochter" ("La hija de Erlkönig")La naturaleza de Erlkönig ha sido tema de varios debates. O nome traducido literalmente del alemán sería "rey Alder" máis que a sua habitual traducción do inglés de, "rey elfo" (que sería en alemán Elfenkönig). De acuerdo al folclore germano e danés, o Erlkönig aparece como un presaxio de morte, aparecelle soamente a unha persona a punto de morir, se ten unha expresión de sufrimiento indica unha morte dolorosa, unha pacífica é señal de morte tranquila e indolora. Este aspecto da lenda foi inmortalizado por Goethe no seu poema Der Erlkönig. na primeira historia do conto de fadas dos hermanos Grimm, Die Wichtelmänner, os protagonistas que dan título ao conto son dous pequenos seres que axudan a un zapateiro no seu traballo. Cando recompensa o seu traballo con pequenas roupas, están tan encantados, que alellan correndo e nunca os volve a ver. Ainda que os Wichtelmänner son similares a seres como os kobolds, ananos e brownies, os protagonistas do relato foron traducidos en ocasions como elfos.
Variacions dos elfos xermanos no folclore incluie a xente dos árboles e as damas brancas. Jacob Grimm non os asocia directamente cos elfos, pero outros investigadores ven unha posibel conexión a os brillantes elfos de luz dos antiguos nórdicos.
ELFOS DE FANTASIA
En novelas de fantasía E folclore, os elfos son frecuentemente descritos coma xente pequena con orellas puntiagudas e personalidades traviesas. Ademáis, na visión máis moderna son imperceptibles, e viven nos bosques e outros lugares naturais; así,mezclase con duendes e outros seres faéricos tradicionais,
Na sua versión literaria moderna, son lonxevos (poden vivir milenios) e teñen poderes maxicos, que usan para protexer a naturaleza. contase que a raza élfica precede a da Humanidade en un gran número de milenios. Viven en sociedades análogas as humanas, con reis a quenes están sometidos. Aman o xogo, a danza y o canto. A menudo pasan a noite enteira en rondas infatigables que só son interrumpidas polo canto do gaio, pois temen a mirada dos humanos. o máis frecuente e que nas suas danzas non teñan testigos; pola mañan soamente na herba húmeda notase o rastro dos seus pasos.
na alta fantasía, xeneralmente os elfos non son hostiles a os humanos, xa que os consideran inferiores e de pouca importancia tachándoos de bárbaros.
Tambén hay elfos escuros (svartalfer en la mitología nórdica), son retorcidos e malignos, de pel negra e cabelos brancos, viven baixo terra, en cidades subterraneas, na sua civilizacion as mulleres son sacerdotisas e os homes ou ben guerreiros ou magos, viven en constante guerra entre eles, aplauden unha conducta malvada, para conquistar a os outros deben matar a todolos testigos, se ha hazaña e levado acabo con sixilo e satisfaccion aplaudirase, pero se so vive unha persoa os atacantes seran xuzgados. obedecen a unha deusa subterranea, as mulleres estan por enriba dos homes os que azotan con latigos maxicos rematados en multiples cabezas de serpe. os que son da nobreza teñen a capacidade de levitar. odian a todalas razas, sobre todo os seus primos os elfos do mundo superior, a veces as noites saen e os matan durante os bailes, os seus ollos ven perfectamente na escuridade,solen ser roxos. de estar tanto tempo baixo terra a luz do sol failles dano, pero quizais poderian volver a acostumarse.
os elfos son enemigos dos orcos e goblins, e solen estar permanentemente pelexados cos enanos, porque se tachan de bárbaros os humanos non se leban nada ben cos enanos.
en boa parte das historia son altos e a sua apariencia fraxil contrasta coa sua forza e rapidez, son destros arqueiros gracias a sua capacidade ocular (pois ben a grandes distancias e na escuridade) os seus rostros son angulosos, rematados nunhas orellas puntiagudas, de pel clara e cabelos longos, pasando desde dourados a roxos e negros, os ollos son rasgados e tan penetrantes coma os dos gatos, de movementos gráciles e felinos, son coñecidos como a xente fermosa, viven moitisimos anos, alcanzando a adolescencia entre os 50 anos, debido a esto din que o tempo apenas pasa pra eles por iso apenas hai mozos elfos. aman a natureza, practican a maxia, orgullosos e de porte altivo.
ELFOS NA MITOLOXIA NÓRDICA
Na Saga de Thidrek unha raiña humana sorprendese ao descubrir que o amante que a deixou embarazada e un elfo. Na Hrólfs saga kraka un rei chamado Helgi viola e embaraza a unha elfa vestida de seda.
Consecuentemente, a cruza entre elfos e humanos e posible na antigua creenza nórdica. A raiña humana que tivo un amante elfo deu a luz ao héroe Högni, e a elfa que foi violada por Helgi deu a luz a skuld era medio-elfa e moi habilidosa na hechicería (seid),a tal punto que era case invencible en batalla.
Describense como seres semi-divinos asociados a fertilidade e ao culto os ancestros. Desta forma, a noción do elfo asemellase a creenza animista en espíritus da naturaleza e dos mortos.
"Alí [no ceo] hai un lugar que e chamado fogar dos elfos (Álfheimr). As personas que viven alí son chamadas elfos da luz (Ljósálfar). Pero os elfos escuros (Dökkálfar) viven baixo terra, e non se asemellan en aparienzia a eles - e tampoco asemellanse na realidade. os elfos da luz son máis brillantes que a aparenza do sol, pero os elfos escuros son máis negros que a oscuridade en sí." (Snorri, Gylfaginning 17, Edda prosaica)
ELFOS NA MITOLOXÍA XERMANOS
Os elfos orixinarios, eran lixeiras criaturas que vivían no ceo durante a época do paganismo xermanico, e pode que haxa incluido elfos escuros ou ananos subterráneos. No folclore post-cristiano comenzaron a ser descritos como pícaros maliciosos que podían provocar enfermidades no ganado e na xente, e ademáis provocar malos sueños.No folclore de Dinamarca e Suecia aparecen moi ocasionalmente reis elfos, pero hay unha predominancia de mulleres elfas. Na épica xermana media de Nibelungenlied, un anano chamado Alberich "elfo soberano" contribue ainda máis na confusión entre elfos e ananos. A través do francés Alberon, a palabra entróu ao idioma inglés como Oberón – rey dos elfos e as fadas na obra de Shakespeare, El sueño de una noche de verano. A lenda de Der Erlkönig parece orixinada nunha época reciente en Dinamarca na que Goethe baseou o seu poema en "Erlkönigs Tochter" ("La hija de Erlkönig")La naturaleza de Erlkönig ha sido tema de varios debates. O nome traducido literalmente del alemán sería "rey Alder" máis que a sua habitual traducción do inglés de, "rey elfo" (que sería en alemán Elfenkönig). De acuerdo al folclore germano e danés, o Erlkönig aparece como un presaxio de morte, aparecelle soamente a unha persona a punto de morir, se ten unha expresión de sufrimiento indica unha morte dolorosa, unha pacífica é señal de morte tranquila e indolora. Este aspecto da lenda foi inmortalizado por Goethe no seu poema Der Erlkönig. na primeira historia do conto de fadas dos hermanos Grimm, Die Wichtelmänner, os protagonistas que dan título ao conto son dous pequenos seres que axudan a un zapateiro no seu traballo. Cando recompensa o seu traballo con pequenas roupas, están tan encantados, que alellan correndo e nunca os volve a ver. Ainda que os Wichtelmänner son similares a seres como os kobolds, ananos e brownies, os protagonistas do relato foron traducidos en ocasions como elfos.
Variacions dos elfos xermanos no folclore incluie a xente dos árboles e as damas brancas. Jacob Grimm non os asocia directamente cos elfos, pero outros investigadores ven unha posibel conexión a os brillantes elfos de luz dos antiguos nórdicos.
ELFOS DE FANTASIA
En novelas de fantasía E folclore, os elfos son frecuentemente descritos coma xente pequena con orellas puntiagudas e personalidades traviesas. Ademáis, na visión máis moderna son imperceptibles, e viven nos bosques e outros lugares naturais; así,mezclase con duendes e outros seres faéricos tradicionais,
Na sua versión literaria moderna, son lonxevos (poden vivir milenios) e teñen poderes maxicos, que usan para protexer a naturaleza. contase que a raza élfica precede a da Humanidade en un gran número de milenios. Viven en sociedades análogas as humanas, con reis a quenes están sometidos. Aman o xogo, a danza y o canto. A menudo pasan a noite enteira en rondas infatigables que só son interrumpidas polo canto do gaio, pois temen a mirada dos humanos. o máis frecuente e que nas suas danzas non teñan testigos; pola mañan soamente na herba húmeda notase o rastro dos seus pasos.
na alta fantasía, xeneralmente os elfos non son hostiles a os humanos, xa que os consideran inferiores e de pouca importancia tachándoos de bárbaros.
Tambén hay elfos escuros (svartalfer en la mitología nórdica), son retorcidos e malignos, de pel negra e cabelos brancos, viven baixo terra, en cidades subterraneas, na sua civilizacion as mulleres son sacerdotisas e os homes ou ben guerreiros ou magos, viven en constante guerra entre eles, aplauden unha conducta malvada, para conquistar a os outros deben matar a todolos testigos, se ha hazaña e levado acabo con sixilo e satisfaccion aplaudirase, pero se so vive unha persoa os atacantes seran xuzgados. obedecen a unha deusa subterranea, as mulleres estan por enriba dos homes os que azotan con latigos maxicos rematados en multiples cabezas de serpe. os que son da nobreza teñen a capacidade de levitar. odian a todalas razas, sobre todo os seus primos os elfos do mundo superior, a veces as noites saen e os matan durante os bailes, os seus ollos ven perfectamente na escuridade,solen ser roxos. de estar tanto tempo baixo terra a luz do sol failles dano, pero quizais poderian volver a acostumarse.
os elfos son enemigos dos orcos e goblins, e solen estar permanentemente pelexados cos enanos, porque se tachan de bárbaros os humanos non se leban nada ben cos enanos.
en boa parte das historia son altos e a sua apariencia fraxil contrasta coa sua forza e rapidez, son destros arqueiros gracias a sua capacidade ocular (pois ben a grandes distancias e na escuridade) os seus rostros son angulosos, rematados nunhas orellas puntiagudas, de pel clara e cabelos longos, pasando desde dourados a roxos e negros, os ollos son rasgados e tan penetrantes coma os dos gatos, de movementos gráciles e felinos, son coñecidos como a xente fermosa, viven moitisimos anos, alcanzando a adolescencia entre os 50 anos, debido a esto din que o tempo apenas pasa pra eles por iso apenas hai mozos elfos. aman a natureza, practican a maxia, orgullosos e de porte altivo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)